Misty

Poes

4 jaar


Hoi,

Misty is mijn naam. Ik ben een kleine,fijne dame met pit. Mijn vachtje met een rode gloed past goed bij mijn vurig karaktertje.

Ik kreeg ergens buiten mijn natje en droogje. Maar ik werd erg ziek en moest verzorging krijgen. Ik onderging een zware buikoperatie, ik mocht revalideren in Villa Vagebond. Ik was het echter niet zo eens met die tweevoetige wezens, geen polonaise aan mijn lijf. Steeds andere gezichten waar ik aan moest wennen, niet voor mij weg gelegd. Mijn verzorgers waren het er al snel over eens dat daar niet thuis hoorde. Ik had een meer individuele verzorging nodig. Ik verhuisde naar een gastgezin.

Oh oh wat heb ik hier de eerste tijd toch vuur gespuwd en geblazen. Als dat niet genoeg hielp ging ik met mijn pootjes keihard op de grond meppen als waarschuwing. Ik revalideerde tijdelijk in een bench. Toen ik wat steviger op mijn pootjes kon staan ging de bench open, maar ik verkoos nog even mijn veilig plekje. Dan toch maar eens op verkenning gegaan en een lekker holletje ontdekt achter de bank. Hey maar wat zat daar op een dekentje naast dat holletje, een zwart wezentje als ik met net zo’n klein hartje als t mijne. Samen brachten we een flinke poos door achter de bank. Hoewel ik soortgenootjes niet zo zag zitten, kon ik het gezelschap van Meadow, een zachtaardig, zwart heertje wel waarderen. Bij hem vond ik steun, vriendschap en warmte.

Meadow ging eerst op verkenning en ontdekte dat de handen van die tweevoeters lekkere massages gaven. Koppie krauw was ook wel aangenaam vertelde hij mij. Toch maar eens mijn moed bij mekaar geraapt en achter mijn zwart vriendje aan op verkenning. Die tweevoeters moesten toch maar op afstand blijven, ik vond ze maar niks.

Tijdens een aaisessie van Meadow kwam ik wat te dicht in t bereik van die handen en lap zeg, ik had prijs! Ik voelde iets zacht over mijn vachtje glijden. Hela handen thuis siste ik, maar eigenlijk voelde het niet slecht aan. Beetje bij beetje kwam er vertrouwen, aaien was wel fijn.

Mijn mensjes vertrouw ik nu zo ver dat ik om knuffeltjes ga bedelen als ik zin heb. Blazen gebeurd ook nog, ik moet toch laten zien dat ik een pittige dame ben. Heel dat vertoon is pure angst, maar dat geef ik natuurlijk niet graag toe. Als mijn mensjes zeggen dat er een zacht pitje zit in die vurige furie, die enkel zo reageert uit angst ontken ik dat ten stelligste.

Met de meeste soortgenootjes hier ten huize opvang kan ik goed overweg, we hebben mekaar leren kennen en respecteren. De jonkies zijn me wat te druk, dat is niets voor mij, dat puberend grut.

Hier loopt ook nog een grote viervoeter rond. Een hond noemen ze dat, haar naam is Lucy. Haar heb ik wel geleerd dat ze haar neus niet te dicht moet steken. Gelukkig is ze snel van begrip en begrijpt mijn taal, blazen dan moet je afstand houden.

Ik heb geleerd dat mensen lekkers te bieden hebben. Handen kunnen heerlijk knuffelen en masseren. Even optillen is oké, tot ik stop zeg. Even op schoot ben ik nog aan het leren.

Optillen en me ergens in willen stoppen is niet oké, dan komt de furie in me boven, sorry kan ik niets aan doen, is sterker dan mezelf. Een bezoek aan de dierenarts is een heel avontuur, worden zowel ik als mijn mensjes erg moe van.

Ik heb al een flinke weg afgelegd, ik ben er nog niet helemaal. Ik ben geen katje voor beginnelingen, ik ben een katje met een handleiding. Als mijn tijd gekomen is om naar een eigen huisje te gaan hoop ik de match van mijn leven te vinden. Mijn eigen mensjes met geduld en een flinke dosis moed om samen met mij verder te groeien……



Wilt u meer info over deze poes? Mail ons dan nu!