Edu

Dag lieve Edu, daar ga je weer! We hebben veel met je meegemaakt, je kwam binnen toen je een klein weekje oud was, samen met broer, zusjes en moeder. Toen was je al een aparte, als iedereen lag te sabbelen, kroop jij piepend in het rond. Je broer en zusjes begonnen de wereld te verkennen en jij kwam de bench niet uit. Beetje traag, zei de dierenarts, maar op een gegeven moment werd duidelijk dat je blind was. Je deed ook zo maf met je pootjes en tilde je kopje niet op. Er was meer mis en na een bloedonderzoek bleek je een toxoplasmose-infectie te hebben gehad, je hersentjes zijn aangetast. Toch bleef je je ontwikkelen, traag, maar je ging vooruit. Je mocht mee met je grote broer, maar helaas kon je de verandering van omgeving niet aan. Toen moest je opnieuw bij ons wennen, het waren moeilijke dagen waarin je veel in paniek was en ik je niet kon troosten. Mijn handen heb je open gebeten en gekrabd, maar opeens lag je te spinnen op mijn schoot. Je was schrikachtig, veel vreemde geluiden en dan was er paniek. We maakten een apart kamertje voor je, de bench, daarin was je veilig. Vanuit daar ging je op pad, een uurtje, een paar uurtjes, de hele dag. Je zelfvertrouwen groeide en vreemde geluiden waren iets om te onderzoeken. Als je vrolijk bent, huppel je door de kamer, jagend op onzichtbare vliegjes. Dat je je koppie blijft stoten is bijzaak, je raakt niet meer in paniek. Toch maar op zoek naar een eigen huisje? Toen kwam daar het mailtje van je nieuwe baasje, ze waren op zoek naar een speciaal katje zoals jij. We waren voorzichtig, we wilden zeker weten dat je de verhuizing aan kon. Na veel overleg, plannen van aanpak en een bezoekje over en weer is de knoop doorgehakt, je hebt een gouden mand klaar staan. Voorlopig in je eigen bench, je veilige haven, maar ik weet zeker dat je over een tijdje met opgeheven hoofd tussen je nieuwe baasjes en soortgenoten rondstapt en misschien ken je op den duur de weg zo goed dat je je koppie niet meer hoeft te stoten. Succes Edu, je kunt het!