Mimi

Mimi Mimi hebben we niet kunnen redden. Ze lag langs de baan in Lummen, al haar reserves waren gebruikt. Ze had de kracht niet meer om te lopen. Haar buikje deed pijn van de honger, ze kon zich niet meer herinneren wanneer ze voor het laatst had gegeten. Ze had het opgegeven, het was klaar. Wat ze niet wist, was dat er iemand op afstand bezorgd naar haar lijfje keek. Naar haar toeliep. Zag dat ze heel dringend hulp nodig had. Voorzichtig pakte ze het kwetsbare lijfje op, eindelijk was er hulp... De lieve mevrouw bracht Mimi naar de dierenarts, daar werd ze meteen aan het infuus gelegd. Ze kreeg de nodige medicijnen en na enkele dagen kwam Mimi bij de mevrouw thuis. Maar het ging helemaal niet goed. Mimi kon met moeite eten en drinken. Ze genoot echter wel van alle liefde. Een warme deken bedekte haar botjes en haar verloren ziel. We werden gebeld en geraakt door haar verhaal. We zagen al snel dat dit meiske weer terug moest naar de dierenarts, ze had een infuus nodig, een bloedonderzoek. Onze dierenarts had zelden zo'n ontzettend vel over been katje gezien. Mimi had de kracht niet meer om te staan, omdat ook alle vetreserves op waren, en dan gaat het lichaam ook de spieren verteren. Ze was onderkoeld en kreeg zichzelf niet meer opgewarmd. Ze werd aan het infuus gelegd, in de warmte... We gaven haar nog de kans, ook was deze maar klein. Mimi, zo lief en zachtaardig. Maar vanmorgen is haar kaarsje vanzelf uitgegaan. Ze kon nu loslaten, haar lichaam was verwoest. Ook bleek ze nog eens nierfalen te hebben.. Hoe kon zo'n lief arm dier zich buiten zo lang hebben geweerd. Was ze nergens geliefd? Ze moest een baasje ooit gehad hebben. Rust zacht Mimi, We gaan jouw verhaal toch delen, wie weet kende iemand jou, plus was je heel kort door ons gekend, maar nu al geliefd. Dag liefje ❤