Moon

Lieve Moon,

wat heb jij een mooie ontwikkeling doorgemaakt in die korte tijd dat je bij ons was. Net voor kerst kwam jij binnen via een inbeslagname, je kwam uit erbarmelijke omstandigheden en was hier duidelijk door getraumatiseerd. Gelukkig kwam jij bij Bina in huis en zij heeft je leren ontspannen en de mens weer wat te vertrouwen. Na twee weken werd de kattenkamer te klein en had je een nieuwe uitdaging nodig. Je kwam bij ons in huis en leerde hoe het leven in een appartement met twee mensen en een sociale kat eraan toe ging.
De eerste dagen observeerde je vanuit de bench, je liet me af en toe aaien, maar haalde ook net zo vaak uit met je scherpe nagels. Maar heel snel hervond jij je zelfvertrouwen en ging op onderzoek. Je bent niet een kat om onder de bank te blijven, het liefst zoek jij de hoogte op. Je liet je steeds gemakkelijker aaien en ging er ook van genieten. Eenkennig was je niet, bezoek was spannend, maar interessant en als ze je rustig genoeg benaderden, liet je je ook door hen aaien.
Na een week waren de Bach-druppels en andere ontspannende hulpmiddeltjes niet meer nodig. Je voelde je vrij, probeerde of je ook speels achter een lampje of balletje aan kon rennen. De andere kat is geen bedreiging meer, maar je grenzen geef je zelf aan. Je draait nu volledig mee in ons huishouden, je kruipt op schoot, komt kopjes geven en rent als een dolle door het huis. Het is moeilijk voor te stellen dat je dezelfde kat bent, die ik net voor kerst bij Bina op het kamertje had gezien. Je bent nog wel schrikachtig, maar als je rustig wordt benaderd ben je zeker niet schuw.
Vandaag, na pas 3 weken bij mij te zijn, vertrek je. Je krijgt een eigen appartement, met twee mensjes en zonder die ‘irritante’ jonge kater. Ik ben heel benieuwd hoe je het zal hebben en hoe je vacht zich zal ontwikkelen. Ik kom gauw kijken hoe het met je gaat.
Liefs, André en Liselot
Splinter