Quicky

Dag lieve kleine Quicky,
Bij een deur op een industrieterrein in Opglabbeek werd een keurig dichtgeplakte kartonnen doos neergezet. Oh, wat was die netjes ingepakt. Hoe kunnen mensen zoiets doen? En uit die doos kwam dus een piepklein tijgerjongetje, wel heel mooi, met een glanzend vachtje, waarop geen vlootje te bekennen was. Je mama had je tot het laatste ogenblik heel goed verzorgd, want je oogjes en oortjes waren keurig schoon, en ook had ze je tot op het laatst nog goed gevoed, want je had een lekker bol buikje. Je woog dan ook best veel, zoín 400 gram, waardoor we dachten dat je ouder was, maar je bleek nog maar heel wankel op je pootjes te staan. Als een heel klein en bescheiden knaapje, zo kwam je bij ons binnen, een onschuldig knulletje, dat heel geduldig afwachtte wat er nu weer met je zou gebeuren. Waar was mama, waar waren je broertjes en/of zusjes. Maar je was zo gemakkelijk, je vond ook alles best en zat alleen maar met je lieve oogjes verbaasd in de rondte te kijken.
Na een paar daagjes quarantaine maakte je voorzichtig kennis met de rest van ons kattengezin. Je kon het gelukkig direct met iedereen goed vinden, al werd je door de groteren best wel op je kleine koppie gezeten. Maar je verweerde je dapper. En ook bij het eten deed je niet onder voor de rest, zodat je al heel snel groter en groter werd. Je leerde goed lopen, je leerde rennen en klauteren, alleen de open trappen vormden heel lang een groot probleem voor je, en dan stond je boven of beneden te piepen, heel hard, net zolang tot we je kwamen helpen. Maar uiteindelijk doorgrondde je ook de geheimen van de trap en vanaf dat moment ben je letterlijk in je naam gegroeid. We hoeven maar 'Quicky' te roepen en dan was het ergens van boven 'plof, roetsch, roetch' en dan gleed je over de tegels de bochten weer eens uit. Samen met grote kitten Pinto dolde je door het hele huis en hield je schijngevechten. Een heel leuk spelletje was ook om steeds opnieuw pardoes bovenop de brede rug van kater BebÌca te springen. Een heel grappig gezicht, ook al omdat jullie zoveel op elkaar lijken. En je wist precies hoe je moest reageren om de uithalen van de katers Tommie, Sunny en Azrael te ontwijken, als die de jeugd weer eens naar hun plaats moesten wijzen. De laatste week mocht je ook regelmatig op de babykamer kijken en af en toe daar ook spelen met de kleine Quicky, Quasi en Quibusje, als mama Quivive dat tenminste toestond. Maar meestal lukte het je wel, omdat je haar gewoon te vlug af bleek en je nieuwsgierigheid naar haar kindjes groter was dan je angst voor de mama.
Wat hebben we een enorm leuke tijd gehad met jou in ons midden. Maar nu is dan de tijd gekomen om afscheid van je te nemen. Je gaat naar Maikel en Steffie toe, die vol verlangen uitkijken naar je komst. Ik weet zeker dat jij je gouden mandje daar hebt gevonden. Bovendien krijg je binnenkort al een nieuw zusje, Aura, ze moet enkel nog een klein beetje groeien en dan kunnen jullie heerlijk samen spelen en kameraadjes voor het leven worden.
Lieve kleine Quicky, we wensen jou samen met je nieuwe familie een heel lang en gelukkig leventje toe.
Knuffel van je opvangmama Ilse, opvangpapa Martin van Guido en natuurlijk van al je kattenvriendjes hier.