Robin

Robin vertelt:
Dag mensjes!
Ik ben Robin, ik ben volwassen aan het worden zeggen ze. Daar merk ik zelf niet veel van. Ik speel nog steeds even graag en heb nog steeds mijn (opvang)mama nodig om mij te troosten en vertroetelen. Ik ben wel groter en sterker geworden.
Ik snotter nog een beetje en mijn oogjes tranen soms, maar de dokter zegt dat ik al veel beter ben. Ik moet geen pufjes meer voor mijn longen!
Zoals ik al zei speel ik zeer graag. Daarbij doe ik de gekste dingen, ik ren en spring en steel stiekem de haarbandjes van mijn mama.
Jitske is mijn beste vriendinnetje, al vind ik dat ze soms te veel rond mijn mama hangt... We spelen en knuffelen samen en hebben soms een beetje ruzie zoals echte vriendinnen dat wel eens hebben.
Volgens mijn mama ben ik grappig, ik maak veel geluidjes als ik speel of als ik aandacht wil.
Wat ik ook erg leuk vind nu dat ik terug beter kan zien is naar buiten kijken, naar de vogeltjes in de bomen. Daar zou ik graag mee spelen.
Soms ben ik nog een beetje bang, als er iets is wat ik niet ken, maar als mijn mama me dan zegt dat het niet eng is gaat het snel weer beter.
Nu moet ik weer verder gaan spelen, tot de volgende keer!