Pebbles

Kater
11 maanden


Hoi, ik ben Pebbles.

Eindelijk kan ik zeggen dat ik een ‘echte jongen’ ben. Mijn geslacht heb ik pas prijs gegeven onder verdoving bij de dierenarts. Daarom heb ik een naam gekregen die zowel voor jongens als meisjes kan. Maar vergis je niet, ik ben een echte, stoere jongen. Ik heb als kleintje mijn plan leren trekken zonder mensen. Ik was een echte survivor in het bos. Toen de mensen me vingen samen met men broertje was ik niet zo blij.

‘Zo’n grote monsters heb ik nog nooit gezien’ dacht ik. Ik haalde meteen men klauwen boven om me te verdedigen. Eens binnen bij de mensen ontdekte ik wel dat die grote monsters me veel lekkers geven. Voor al dat eten wilde ik wel men best doen om de mensen te vertrouwen. Ik durf nu zelfs op hun schoot gaan liggen voor een koekje! Is dat niet knap van mij?

Aaien vind ik nog niet zo fijn, als je dat probeert komt mijn survivorinstict weer even boven en durf ik wel krabben. Ik zie wel dat mijn opvangzusje dit heel fijn vindt. Misschien moet ik dat toch ook maar eens proberen.

Over mijn opvangzusje gesproken: haat-liefde omschrijft ons perfect. Vaak zit ze achter me aan, dat vind ik best wel leuk. Maar als ze aan men eten komt, dan moet ze wel oppassen hoor!

Eten is mijn favoriete bezigheid. Overal hier in huis ga ik op zoek naar eten. Zelfs de heerlijke kippenboutjes van de mensen lust ik wel! Mijn opvangmama- en papa jagen me dan altijd weg. Blijkbaar mag ik dit niet doen. Dat snap ik toch nog niet zo goed hoor... 

Ik ben wel blij dat ik nu op zoek mag naar mijn huisje voor altijd. Ik heb wel echt men best gedaan om te tonen dat ik ook een lief katje kan zijn. Mijn toekomstige mama en papa zullen wel veel geduld moeten hebben met mij. Ik heb zo lang in het bos gewoond. Af en toe moet ik toch nog wennen aan die huizen en mensen.



Wilt u meer info over deze poes? Mail ons dan nu!