Lowie

Kater
10 jaar


Het was koud. Zoals gewoonlijk zocht ik mijn beschermhutje op, voor zover het de wind, regen en sneeuw tegenhield. Maar ik was het gewend, jaar in jaar uit.
Ik wist dat er elke dag iemand zou verschijnen met een bakje eten, daar keek ik altijd naar uit.
Maar nu was ik minder verheugd. Mijn lijfje deed zeer, mijn bekje trilde van de pijn.
Ik voelde geen plezier meer, de dagen duurden zo lang.
Ik wist even niet meer hoe ik me moest voelen, mijn vechtershart stribbelde tegen.
De eenzaamheid kon ik wel aan. Mijn ooit-baasje had me jaren geleden achtergelaten, hij vond me irritant. Ik heb daar best van wakker gelegen, maar uiteindelijk vond ik hem irritant en paste ik me aan, aan mijn nieuwe leven. Het is wat het is.
De pijn sneed door mijn lijf, daar had ik WEL moeite mee.
Op een avond zag ik overal warme lichtjes door de ramen, het was bijna Kerst. Ik verstopte me zoals gewoonlijk weer in de struiken, de natte bladeren plakten tegen mijn lijf.
Iemand zag me, iemand die ik niet kende. Haar bezorgde ogen vingen de wind, maar ik zag ze. Ze zag mij.
Er was een ijzeren gevaarte, maar de zalige geur van tonijn prikkelde mijn neusvleugels. Ik liep er naartoe. En daar zat ik, vast.
Een onbekende rit, waar naartoe?
Later besefte ik dat dit mijn redding was. De pijn in mijn bekje verdween, mijn vacht kon weer ademen. Ik was geholpen....
Mijn argwaan voor mensen is er nog altijd. Jarenlange eenzaamheid heeft zijn tol geëist dat besef ik nu. Ik kan het nu gewoonweg niet.
Ik geniet van de buitenrennen, dat geeft een vertrouwd gevoel.
Weet je wat ik zoek? Een plek waar niks moet, maar alles mag. Waar niemand mij dwingt, waar ik mezelf mag zijn.
Een rustige plek met nog wat katjes, een plek in de zon, een plek waar mijn hart kan ontdooien. Geef me tijd om te ademen. Vertrouw me, hou van me, maar verwacht gewoon even niks, snap je? Stap voor stap komen we er wel, dat weet ik.
Veel liefs van mij, Lowie ( 10 jaar)



Wilt u meer info over deze poes? Mail ons dan nu!