Floor

Poes
1 jaar


Ik was heel angstig toen ik bij mijn gastgezin kwam. Ik moest mijzelf goed beschermen want ik had nooit geleerd over mensen. Wie zijn die grote tweebenige dieren die hun poot naar mij uitsteken? Om mij pijn te doen? Om mij te aaien of om mij te vangen en op te sluiten? Ik kon maar beter mijzelf en mijn kittens goed beschermen.

Nu ik al een paar maanden in dit warme, gezellige huis verblijf, merk ik dat ik al wat meer tot mezelf kom. Ik voel mij wel veilig hier en mijn kindjes hebben het hier héél goed naar hun zin. Ik houd wel van vierpotige diertjes om mij heen, het liefst een andere kat(ten) en/of een hondje. Ik ben heel zorgzaam en knuffel graag met ze.
Alleen is mijn vertrouwen nog niet zo groot in die tweebenige dieren. Ze zijn zo groot en anders als wij. Alhoewel het best wel eng is, ben ik ook wel heel nieuwsgierig naar die vriendelijke tweepotigen.
Dus ik durf wel al te ruiken aan één van die poten van dat tweebenige dier als die naar mij wijst! Af en toe ruikt die poot naar mijn eten, lekker! Ik ben al best trots op mezelf, ik durf dan zelfs te blijven zitten en niet meer weg te rennen. Goed he? Maar als zij mij willen aaien, dan kies ik toch het hazenpad (dat is wat ik mij aangeleerd heb). Aaien is nog niet mijn ding…wie weet komt dat nog wel, daar moet ik nog wat meer vertrouwen in krijgen. Ik vind het leuk om met mijn kittens te spelen en te ravotten. Maar het liefst speel ik met één van die muisjes of balletjes die rondslingeren in dat huis. Daar kan ik mij urenlang mee amuseren. En ik slaap ook graag in het mandje op de kattenpaal, dan heb ik goed overzicht op alles wat binnen gebeurt…én ik kan naar buiten kijken. Twee vliegen in 1 klap, hoe cool is dat.
Er loopt hier ook een vierpotig diertje rond, een hondje genaamd Juul. Ik vind die wel heel leuk, en dat laat ik hem ook wel merken want dan loop ik naar hem toe en dan geef ik hem een kopje en een aaitje met mijn staart. En hij geeft mij dan een likje terug. Recht in mijn gezicht. Lief hé?

Als ik nog wat meer tijd en ruimte krijg, dan bloei ik steeds meer open. Daar heb ik al heel wat stappen in gezet, vind ik van mijzelf. Dus ik ben er wel van overtuigd dat ik mijn gouden mandje ga vinden. Ik heb genoeg meegemaakt in mijn jonge leventje (ik ben nog maar één jaar oud!) en te lang in angst en onzekerheid geleefd. Dat is best veel voor zo’n jonge meid als mij. Nu wordt het tijd dat ik eindelijk een gouden mandje krijg die mij die veiligheid en ruimte zal geven die ik zo nodig heb om nog meer open te bloeien.
Wil jij mij dat gouden mandje geven?
 



Wilt u meer info over deze poes? Mail ons dan nu!