Wat maken we mee
2026 | 2025 | 2024 | 2023 | 2022 | 2021 | 2020 | 2019 | 2018 | 2017 | 2016 | 2015 | 2014 | 2013 | 2012 | 2011 | 2010 | 2009 | 2008 | 2007 | Eerdere berichten
Mei | April | Maart | Februari | Januari
12-03-2014
Aan een zijden draadje...
Zes dagen geleden kregen we een spoedmelding uit Maasmechelen. Er lag een poesje in de tuin en ze kon niet meer lopen. Ze was heel erg boos en blies en sloeg om zich heen. We werden gebeld.
Dit klonk zeer ernstig, dus onze veldwerkster is in haar auto gesprongen en rijden! Daar aangekomen zag het er niet goed uit, het briesende meisje werd met moeite opgepakt en bij onze dierenarts gebracht.
Ze was in shock en erg agressief, het leek alsof ze een aanrijding had gehad. Eerst stabiliseren en vervolgens foto's maken. Vreemd. Niks gebroken? Ze was verlamd aan haar achterpoten, tja, das raar.
Ze voelde zich heel heel slecht. Ze kwijlde soms en kreeg spastische trekjes. Zou het vergiftiging zijn? Toch maar voor de zekerheid tegengif medicatie geven.
Maar het vorderde niet zo met het boze meisje. Ze bleef verlamd en haar situatie bleek onveranderd. Maar we gaven niet op, dus bleef ze maar liefst 6 dagen bij onze dierenarts. Moeilijk, want elke dag moest ze speciaal gevat worden om medicaties toe te dienen, aanraken zat er niet in.
Gisteren kregen we eindelijk het verlossende woord van onze dierenarts: Dit meisje had een zeer zeer zware vergiftiging opgelopen en we waren net op tijd, ze had een engeltje op haar schouder. Haar verlamming is weg, alles had dus te maken met deze afschuwelijke vergiftiging.
Olivia heet ze en ze is nog maar een half jaartje oud, ze heeft de hel meegemaakt, bijna de overkant gezien, maar ze is in orde nu.
We vrezen dat we te maken hebben met een zeer verwilderd poesje. Laten we hopen dat we mis zitten, anders wordt het straks een zoektocht naar een boerderij. Maar voor nu: ze is gered, das nu het voornaamst!
