Abel en Mischa
Over Abel en Mischa
Lieve Abel en Mischa, jullie zijn vertrokken, en het is hier heel stil in huis. Jullie hebben jullie gouden mandje gevonden bij heel lieve mensen, dat is zeker. Maar ik mis jullie ontzettend. Jullie zijn twee heel bijzondere ventjes; we zijn samen door heel veel dalen en over heel veel bergen getrokken. Dat heeft jullie heel aanhankelijk naar mensen gemaakt, en jullie hebben het nest verlaten als twee lieve, weerbare jongens.
Abel, vrij snel na binnenkomst werd jij plotseling heel erg ziek. Je begon te spugen, en hield niets meer binnen. Zelfs met medicijnen tegen het braken bleef je maar overgeven, niets leek te helpen. Ik heb meerdere malen op het punt gestaan om afscheid van je te nemen, omdat ik vreesde dat je niet meer zou leven als ik wakker werd voor jullie volgende flesje. Ik durfde echter geen afscheid te nemen uit angst dat jij dan je vechtlust zou laten varen en werkelijk zou sterven. Samen met Nicolet en de dierenarts heb ik heel hard voor je gevochten, en jij hebt nog harder gevochten tegen die nare ziekte, en uiteindelijk kregen we je erdoor. Langzaam hield het spugen op, en krabbelde je op. Je was nog een paar dagen heel moe, maar ineens begon je weer te rennen en te springen, en toen moest je alleen nog maar je groei inhalen.
Hoewel ik op dat moment hoopte dat alle ellende voorbij was, was deze ziekte pas het begin van een hele reeks dierenartsbezoeken die we samen hebben gemaakt. Je doorstond dapper de diverse behandelingen en ook je pijnlijke pootjes tijdens de besmetting met calicivirus heb je moedig bestreden.
Je groeide op van de kleinste uit het nest tot de op een na zwaarste. Toen je binnenkwam paste je op de palm van mijn hand, en soms dacht ik wel dat je zou breken. Maar je groeide en at, je kwam aan, en toen ik terugkwam van een weekje vakantie was je ineens twee keer groter geworden. Je bent duidelijk de benjamin van de vier, beetje verwend en een echte clown, maar o-zo lief. ’s Nachts kwam je altijd lekker tegen mijn buik of mijn benen aan liggen, en je genoot dan echt als ik mijn arm om je heen legde. Je motortje ronkte al als ik alleen maar naar je keek, en dan ging je er lekker voor liggen om maar op alle plekjes gekroeld te worden.
Jullie hebben je mama al heel vroeg moeten missen. Ik heb mijn best gedaan haar te vervangen en een surrogaatmama te worden, en ook “tante” Flo heeft jullie als haar kindjes geaccepteerd. Toch is aan jullie goed te merken dat je echte mama nooit vervangen kan worden. Jullie sabbelen op elkaars oren en staart en natuurlijk op jullie knuffelhondjes. Al op heel jonge leeftijd was mij duidelijk dat jullie onafscheidelijk waren en niet zonder elkaar konden. Gelukkig viel Ria op jou en Frida op je broertje Mischa, dus konden jullie lekker samen blijven!
In september ben je drie weken geplaatst geweest bij heel lieve mensen met twee honden en een andere kat. Helaas was de ene hond zó jaloers op jullie, dat hij het niet goed vond dat jullie daar blemen wonen. Jullie zijn teruggekomen bij mij, en waren duidelijk enorm geschrokken van het “avontuur”. Het heeft even geduurd voordat jullie weer vertrouwen hadden en niet meer schrokken van elke onverwachte beweging en elk geluid. Ik schrok dan ook wel even toen Frida en Ria zeiden dat ze óók een hondje hebben. Ik heb echter gezien dat Stibby heel rustig en helemaal niet eng is, dus ik ben ervan overtuigd dat het goed gaat komen!
Abeltje, ik heb jullie weggebracht naar jullie prachtig ingerichte huis en je vond het eerst allemaal wel erg spannend. Maar uiteindelijk kwam je toch als eerste uit de reismand en ging je heerlijk alles in de kamer besnuffelen. Je had alles al snel ontdekt en ging maar lekker liggen spinnen in de kattenbak (een van jouw favoriete slaapplekjes). Je mag nu lekker op onderzoek in het huis, en over een poosje ga je voorzichtig kennismaken met het hondje. Ga maar lekker op zijn oren sabbelen, dan wordt het hartstikke gezellig!
Lieve jongen, ik weet zeker dat jullie een gouden mandje hebben gekregen, jullie zijn met je kontje in de boter gevallen. Ik heb al wat positieve berichtjes gehad waaruit blijkt dat jullie al goed wennen. Je nieuwe baasjes zullen er alles aan doen om het jullie zo fijn mogelijk te maken. In de lente krijg je zelfs een leuke afgezette tuin om in te spelen en op vliegjes te jagen! Ga samen met je vriendje en broertje Mischa de uitdaging aan, sla je samen door de kennismakingsperiode heen, dan krijgen jullie een prachtig huisje!
Het afscheid is voor ons allemaal moeilijk. Anna en Tobias zijn op zoek naar hun broertjes. Tanne en Feniks missen hun speelkameraadjes en jullie mama Florence roept jullie, maar dan komen jullie niet kijken. En ik, ik zit al tijden te schrijven aan jullie afscheidverhaaltje, maar telkens zie ik niets meer door de tranen. Ik mis je gekke buien, je energie en je stoere tred. Vannacht lag je niet lekker tegen me aan te spinnen… Dag lieve jongen, wordt maar gauw een grote vent. Kusje op je toetje, ik zeg tot gauw, ik kom jullie snel bezoeken!
Judith.
