Amos, Thera en Ymme

Lieve Amos, wat was jij bang toen jullie binnenkwamen. Grote zwarte ogen, je kroop zo ver mogelijk weg. Je broertje gaf zich binnen een dag gewonnen, maar jij had een paar dagen nodig om de kat uit de boom te kijken. Dat typeert jouw karakter: schuw ben je absoluut niet, wel wat angstig en je hebt even de tijd nodig om te acclimatiseren. Maar toen dat eenmaal gelukt was, toen gaf je je helemaal. En met helemaal bedoel ik dan ook echt voor de volle 200%. Het kon niet gek genoeg voor je. Je begon met je hulpeloze blik "aai mij of ik ga doood". Had dat naar jouw zin te weinig effect, dan gooide je je prachtige piepstemmetje in de strijd "ik ga dooooood hoor!". Als je dan nog steeds je zin niet kreeg, dan wierp je je op alles wat in de weg lag want je moest en zou je knuffeltjes krijgen. Je maakte dan de gekste koprollen en genoot zo intens, heerlijk om te zien. En deze procedure herhaalde je dagelijks minstens 1000x, je kon er geen genoeg van krijgen.
Ook in je nieuwe huisje heb je tijd nodig gehad om te wennen. Alles was anders, en toen ik jullie wegbracht bleef je demonstratief in je mandje zitten alsof je terug mee naar huis wilde. Dat dit je nieuwe thuis zou worden, dat hoefde van jou niet zo. Maar na een paar dagen acclimatiseren onder de bank wonnen toch de nieuwsgierigheid en de verhalen van je broer en zus het en nu ben je ook naar je nieuwe gezinnetje een heerlijke knuffelkont. Ik heb zelfs gehoord dat je al voorzichtig met het oudste kindje speelt!
Amos, of Samos zoals we je ook wel gekscherend noemden, je hebt het geweldig getroffen bij lieve mensen waar je meer dan welkom was samen met Ymme en Thera. Kruip maar lekker warm tegen je nieuwe mensen aan en geniet maar met elkaar! Je krijgt nog duizend kusjes van me.
Judith.