Anna en Tobias

Lieve Anna en Tobias, eens moest het er toch van komen dat er mensen waren die jullie samen wilden adopteren. Het heeft een hele poos geduurd maar toen ineens stonden ze zomaar bij ons op de stoep om kennis te maken met jullie lieve snoetjes en geweldige karakters. Want ja, jullie zijn twee bijzondere katjes met wat gekkigheidjes in je karakter, dus zouden jullie zelf wel uitmaken of die mensen goedgekeurd werden.

Mijn liefste Anna, ik wilde je eigenlijk helemaal niet laten gaan. Jij had het voor elkaar, meissie, je had jezelf een heel speciaal plekje veroverd in mijn hart, en ik had al besloten dat je mocht blijven als je dat wilde. Ja, dat wilde je heel graag, maar je wilde ook heel graag bij Tobias blijven. Ik kon niet aan beide wensen voldoen. Mijn andere katten konden het niet zo goed met Tobias vinden als met jou, en ook zijn eetobsessie was een probleem hier in huis. Dus moesten we kiezen: of Tobias en jij bleven bij elkaar, of jij en ik en dan moest Tobias alleen verhuizen. We vonden het allebei verschrikkelijk, maar samen hebben we gekozen voor de eerste optie.

Lieve muis, ik laat je gaan uit liefde voor jou en je broer. Ik loop al weken te huilen, eerst omdat ik wist dat je zou gaan verhuizen, nu omdat je uiteindelijk echt verhuisd bent. Maar ik ben ook zó blij, want het is wel duidelijk dat jij je plekje helemaal hebt gevonden. Toen ik je wegbracht samen met je broer voelde jij je eigenlijk direct al thuis. Je was braaf en paste goed op Tobias zoals we hadden afgesproken, maar je wilde ook maar dolgraag je nieuwe huis en je nieuwe familie ontdekken.

Ook nu hoor ik verhaaltjes over jouw belevenissen, en die zeggen allemaal dat mijn kleine konijntje zich er hartstikke goed doorheen slaat. Jij vindt alles spannend, jij vindt alles leuk, en je moet alles ontdekken en besluipen en zien en beleven. Nee, meisje, ik zie ook wel dat de gewenningsperiode nog niet voorbij is, maar je doet iedereen versteld staan om je flexibiliteit. Dat je zelfs voor jouw doen best goed eet is echt een wonder!

Want dat eten, dat is echt een probleem geweest. Toen je net bij mij kwam wonen kreeg je nog je flesje, en dat vond je heerlijk. Pittige dame als je was ging dat natuurlijk wel helemaal op jouw manier, en als je genoeg had liet je dat ook duidelijk merken door eens goed met je tanden te knarsen. Je melkhoektandjes waren zelfs aan de zijkanten helemaal afgesleten door al dat geknars. Als ik je hielp ontlasten ging dat ook met het nodige protest gepaard. Het was wel duidelijk, ik had een zwart poesje in huis genomen en dat kreeg ik te weten.

Na een poosje werd je ziek, en een tijdje rolde je bijna van de ene ziekte in de andere. Tot slot kwam het calicivirus als laatste ook bij jou aan, en dat heeft een enorme impact gehad. Natuurlijk hadden jullie allemaal pijnlijke pootjes. Je broertjes waren een paar dagen wat hangerig en wilden niet zo goed eten. Ik heb wat smaakjes eten uit de kast gehaald om jullie weer aan het eten te krijgen. Bij je broers lukte dat wel, maar jij bleef weigeren. Je at geen brokjes, je moest geen natvoer, de carnibest liet je ook staan. Het enige wat je lustte was gekookte kip.

Wekenlang (!) heb je alleen kip gegeten, liefst vers uit de pan, en natuurlijk wel alleen als ik je voerde. Gelukkig at je na een tijdje wel weer een heel klein beetje brokjes, zodat je tenminste wel wat vitamientjes binnen kreeg. Maar deze periode heeft wel zijn weerslag gehad op je gewicht. Je kwam nauwelijks aan, en ik mocht al van geluk spreken als je niet was afgevallen. Nog steeds ben je hartstikke klein en mini voor je leeftijd. Ik heb me al die tijd ontzettend veel zorgen om je gemaakt, iedereen werd gek van mij.

Ik ontdekte langzaam hoe ik je weer voorzichtig kon laten eten. We speelden eetspelletjes en ik prees je de hemel in als je een paar hapjes had gegeten. Wat was je dan trots, lieve meid! Je ging dan compleet lopen rollebollen omdat je van trotsigheid gekroeld wilde worden. Ja, dat was dus ook het moment dat onze verbondenheid zo sterk werd.

Je hebt heel wat meegemaakt in je jonge leventje, je hebt de dierenarts regelmatig gezien. Maar niets deed je jouw vertrouwen verliezen. Je bent een geweldige meid geworden, echt een mama’s kindje, maar ondertussen ook een dame met een flinke eigen wil, een stoere meid die weet wat ze wil. Ik hoor al dat je in je nieuwe huis de scepter zwaait, jouw wil is duidelijk wet. Een prachtige opstap naar het aanrecht, een heerlijke slaapplaats in de poppenwagen, tenen knabbelen en fijne tentjes in bed… Anna’s paradijsje!

Lieve meid, het gemis is verschrikkelijk. Ik kan niet aan je denken of naar jouw foto’s kijken zonder tranen. Ik mis je gekke buien, je lieve zachte karakter, je sterke wil. Ik mis het dat ik je geen 100x per dag eten moet geven. Ik mis je ’s avonds in bed, lekker warm onder mijn benen. En ik mis je ’s nachts en ’s ochtends, lekker slapend op mijn schouder of op mijn keel. Het is zo raar om ineens weer alleen te moeten slapen, alleen met Tanne en Feniks op mijn buik.

Lieve schat, geniet maar van jullie nieuwe leventje. Je hebt geweldige, zorgzame mensen gevonden die er alles aan doen om het jou naar het zin te maken. Ga ze maar de oren van het hoofd eten en zet de boel daar maar op stelten! Geniet ervan, kleine piepemuis, je hebt het zó verdiend.

Lieve Anna, ik zal je nooit vergeten, jij hebt voor altijd een heel speciaal plekje in mijn hart.

Judith.