Baby Ka
Over Baby Ka
Welkom lieve Baby Ka,
Als één van de acht hebben we jou uit een schuurtje op een weiland geplukt. Samen met je zeven (half)broertjes en zusjes kwam je bij ons in de opvang. Jij was twee weekjes jong, verreweg de jongste van het stel en je werd heerlijk door de rest bemoederd en warm gehouden. Omdat we de namen van de katjes uit dit nestje met een K wilde laten beginnen, heette jij al snel Baby Ka. Van de fles had jij een verschrikkelijke afkeer, dus hebben we geleerd om een maagsonde bij je in te brengen en zo kreeg jij dan zes keer per dag je melk naar binnen. Je was een mooi, klein, lastig, maar o zo lief mormeltje, we waren meteen al dol op je. Toen sloeg het noodlot toe, want het kattenziektevirus drong onverwacht ons huis binnen en sloeg genadeloos toe. Een voor een werden je broertjes en zusjes heel erg ziek, en helaas, heel triest, behalve je grote zus Kiara hebben we ze, ondanks alle inspanningen en moeite en hulp van dierenarts Brecht, niet kunnen redden. Eigenlijk was jij de eerste met ziekteverschijnselen, en we hebben jou meteen helemaal geisoleerd. Je werd gelukkig snel weer helemaal beter, waarschijnlijk heb jij zelfs nooit echt kattenziekte gehad. Toen iedereen ziek bleek, hebben we je veilig naar oma in Maastricht gebracht, waar je vijf weken in de bench hebt gewoond. Eerst vier keer per dag en daarna drie keer per dag reden we daarheen voor je verzorging. Want je bleef wel een lastig katertje. Waarom zou je zelf gaan eten, als het veel makkelijker is, als je het simpel uit een spuitje door kunt slikken, nietwaar? En waarom zou je naar de kattenbak lopen? Zindelijk als je toch wel was, wachtte je geduldig tot we met een watje naar je toekwamen en dan plaste je keurig daarop.
Toen je 900 gram woog kreeg je je eerste enting, maar naar huis komen mocht je nog steeds niet. Daarvoor was je nog niet goed genoeg beschermd, want het kattenziekte-virus kan maandenlang in vloerkleden en meubelbekleding blijven hangen. Je logeerde drie weekjes bij gastgezinsbegeleider Marjolein, waar je heerlijk kon dollen met leeftijdsgenootje Denzel, en waar je echt zelf moest leren eten en waar je ook eindelijk eens echte kattenmanieren leerde van alle grotere katten daar.
Toen werd je voor de tweede keer geent, en eindelijk mocht je dan naar huis komen, waar we allemaal heel erg blij om waren. Nog drie daagjes heb je hier kunnen genieten van het gezelschap van grote zus Kiara, tot zij naar haar eigen gouden mandje ging. Je naam hebben we veranderd van Baby Ka naar Bebíca, een blijvende herinnering aan al je gestorven broertjes en zusjes.
Lieve Bebíca, hier mag je groot worden en een lekker kattenleventje leiden, gezellig samen met Tommie, Sunny, Azrael, Quierro en B.B..
Als één van de acht hebben we jou uit een schuurtje op een weiland geplukt. Samen met je zeven (half)broertjes en zusjes kwam je bij ons in de opvang. Jij was twee weekjes jong, verreweg de jongste van het stel en je werd heerlijk door de rest bemoederd en warm gehouden. Omdat we de namen van de katjes uit dit nestje met een K wilde laten beginnen, heette jij al snel Baby Ka. Van de fles had jij een verschrikkelijke afkeer, dus hebben we geleerd om een maagsonde bij je in te brengen en zo kreeg jij dan zes keer per dag je melk naar binnen. Je was een mooi, klein, lastig, maar o zo lief mormeltje, we waren meteen al dol op je. Toen sloeg het noodlot toe, want het kattenziektevirus drong onverwacht ons huis binnen en sloeg genadeloos toe. Een voor een werden je broertjes en zusjes heel erg ziek, en helaas, heel triest, behalve je grote zus Kiara hebben we ze, ondanks alle inspanningen en moeite en hulp van dierenarts Brecht, niet kunnen redden. Eigenlijk was jij de eerste met ziekteverschijnselen, en we hebben jou meteen helemaal geisoleerd. Je werd gelukkig snel weer helemaal beter, waarschijnlijk heb jij zelfs nooit echt kattenziekte gehad. Toen iedereen ziek bleek, hebben we je veilig naar oma in Maastricht gebracht, waar je vijf weken in de bench hebt gewoond. Eerst vier keer per dag en daarna drie keer per dag reden we daarheen voor je verzorging. Want je bleef wel een lastig katertje. Waarom zou je zelf gaan eten, als het veel makkelijker is, als je het simpel uit een spuitje door kunt slikken, nietwaar? En waarom zou je naar de kattenbak lopen? Zindelijk als je toch wel was, wachtte je geduldig tot we met een watje naar je toekwamen en dan plaste je keurig daarop.
Toen je 900 gram woog kreeg je je eerste enting, maar naar huis komen mocht je nog steeds niet. Daarvoor was je nog niet goed genoeg beschermd, want het kattenziekte-virus kan maandenlang in vloerkleden en meubelbekleding blijven hangen. Je logeerde drie weekjes bij gastgezinsbegeleider Marjolein, waar je heerlijk kon dollen met leeftijdsgenootje Denzel, en waar je echt zelf moest leren eten en waar je ook eindelijk eens echte kattenmanieren leerde van alle grotere katten daar.
Toen werd je voor de tweede keer geent, en eindelijk mocht je dan naar huis komen, waar we allemaal heel erg blij om waren. Nog drie daagjes heb je hier kunnen genieten van het gezelschap van grote zus Kiara, tot zij naar haar eigen gouden mandje ging. Je naam hebben we veranderd van Baby Ka naar Bebíca, een blijvende herinnering aan al je gestorven broertjes en zusjes.
Lieve Bebíca, hier mag je groot worden en een lekker kattenleventje leiden, gezellig samen met Tommie, Sunny, Azrael, Quierro en B.B..
Video's
Scroll of dubbelklik om in te zoomen
/
