Baldr

ZOETE BALDR

Ik, een explosie van energie met lichtblauwe kijkers, een prachtkerel om te zien, heb een groot probleem. Het is voor mij zo een probleem, dat het kan zijn dat ik nooit een eigen baasje krijgen zal.

Ik ben namelijk nogal een “zoete”.

Mijn schoonheid is dus ook mijn probleem. Doordat er ongepermitteerd met mijn ras gefokt is geworden, in de hoop nog meer zo een mooie poesjes als ik ben te krijgen, kunnen sommige van ons een aangeboren afwijking hebben. Dit betekent dat wij op jonge leeftijd diabetes kunnen ontwikkelen. Nu zult u denken, jammer voor al die Baldertjes, maar daar is gelukkig de insuline voor uitgevonden.

En dat is nu net het probleem, wij ongeluk vogels zijn hier immuun voor, dat betekent dat insuline niet of nauwelijks werkt, waardoor onze bloedsuikers hoog blijven en wij ons behoorlijk ziek voelen.

Toen ik in een tuin gevonden werd, was ik er beroerd aan toe. Ik had een bekkenletsel en voelde me flink beroerd. Ook had men mij om onduidelijke redenen kaal geschoren. Na een onderzoek, kreeg ik benchrust en werd gestart met insuline in de hoop dat mijn suiker probleem snel onder controle zou komen. Echter na verloop van dagen werd het duidelijk dat ik niet op de insuline reageerde zoals de arts dit zou verwachten.

Goede raad was duur. Mijn bekken probleem was inmiddels genezen, maar ik voelde me niet goed, dronk veel, was lusteloos en zelfs mijn mooie vachtje groeide niet meer aan.

Maar een medewerkster van Zwerfkat bracht mijn redding. Zij heeft zich verdiept in de werking van planten extracten en we gingen hiermee van start.

En zie daar, met ondersteuning van de insuline kreeg ik de tabletjes en ik voelde me al snel weer beter. Ik was niet meer zo sloom, had weer energie. Ik werd weer ondeugend en zelfs mijn haren begonnen weer te groeien. Mijn eetlust is perfect, mag helaas niet zoveel eten als ik graag zou willen. Eerst dronk ik door mijn hoge suikers erg veel, maar dat is ook weer normaal geworden. Mijn bloedsuikers blijven wel hoog, maar ik heb er geen last van, JOEPIEEE!

Mijn vrouwtje noemt mij een dondersteen!

Ik krijg nog 2 maal per dag mijn insuline en 2 -3 maal per dag de tabletjes. Dit is voor mij geen probleem, merk ik allemaal niks van. Ik woon nu op een klein kamertje, dat voor mijn energie te klein is. Ik spring en ren graag en zou graag wat meer calorieën verbranden.

Als tijdelijke opvang toen ik me niet goed voelde, was het kamertje prima, maar nu zou ik graag een eigen huisje met een lieve baas willen hebben. Ik weet dat het heeeeeeel moeilijk wordt om een baasje te vinden die al die moeite voor mij doen wil. Ik ben ook pas 2 jaar jong.

Wie heeft er in deze tijd nog een mogelijkheid om 2 maal per dag mijn insuline te spuiten?

Wie zou zich de moeite doen om er op te letten, dat ik niet meer eet, dan dat ik hebben mag en niet stiekem bij mijn eventuele andere huisbewoner ga stelen? Als ik de kans krijg probeer wat brokjes te stelen en dan wordt mijn vrouwtje erg boos op mij, maar als ik dan mijn helder blauwe ogen in de strijd gooi, smelt ze als sneeuw voor de zon.  Baldertje, baldertje zegt ze dan altijd, wie kan er nou boos op jou worden en dan geeft ze mij een dikke zoen, lekker!

Ik vraag me af… is er iemand die een mooi suikerkatje als mij een tehuis geven wil? Ik weet dat ik weinig kans maak, maar ik wil niet voor altijd op dit  kamertje blijven.

En ik zal u beloven, ik zal erg zoet zijn!!!!

Dikke knuffel van Baldr.