Bam Bam 117

Bam Bam,
Mooi meisje van me. Je kwam doodziek bij me binnen. In het begin dacht ik dat je een rustig poesje was, maar je was zo ziek dat je stil in een hoekje zat. Samen met je broertje Mica. Na enige weken begon je levendig te worden en ook te spelen. Alleen mensen, daar had je niks mee. Sterker nog, je was er bang voor. Je broer Mica had het al snel begrepen die dacht, het heeft best zijn voordelen die mensen. Lekker eten en knuffels. Maar jij niet. Je wilde wel  spinnen als ik tegen je sprak als ik maar niet met die enge handen aankwam.
Mica vertrok naar een heel leuk gezin en jij bleef bij me achter, maar niet voor lang want de baasjes die Mica geadopteerd hadden konden 's nachts niet slapen, omdat jij in hun hoofd zat. Jullie hoorden immers samen. Het maakt hun niks uit dat je meer tijd nodig hebt en niet op schoot komt zitten. Zolang je maar gelukkig bent en zolang je maar samen met je broer bent.
Lieve Bam Bam, ik ben ervan overtuigd dat je je angst gaat overwinnen. Je hebt nu algeweldige vorderingen gemaakt. Binnen enkele weken heb je die angst overwonnen. Je hebt immers wereldbaasjes gekregen meisje.
Het gaat je goed lieve meid,
Ingrid