Bandit

Door Jan aangedragen: Voor Sabine & Lionel : VAARWEL, MIJN LIONEL... Je sloot je ogen, En liet de tijd van pijn voorbijgaan. Eens zullen we misschien weer samen zijn De wind roept zachtjes je naam Lionel... Herinneringen, 'k vind weinig woorden, ben verdrietig, we waren te kort bij mekaar. Maar daar aan de Gouden Regenboog Brug Wachten al je vriendjes met elkaar Lionel... Je aanhankelijkheid, je vriendschap Je aaien, je bedelen om een streling, Vaarwel mijn jongen, we moesten scheiden Een laatste blik... 't was niet te vermijden... Lionel... Zo dapper heb je gestreden, Maar 't ging niet meer, 't nu verleden... Ik gaf je nog een laatste kus Ik weet, eindelijk heb je rust!... Vaarwel, mijn Lionel!... "No heaven will not ever Heaven be; Unless my cats are there to welcome me." Bandit Lieve Bandit, banditos, bandietje, mijn kleinpechvogeltje., Vanmorgen deed ik de deur open en daar kwam jij met een zakje ongelukkig om je hoofd te voorschijn. Kennelijk had je er mee gespeeld en zat het nu vast. Je zag er komisch uit. Ik had een baksteen op mijn maag want ik wist dat dit wel eens de laatste keer kon zijn dat je me kwam begroeten. Ik weet nog dat ik je enkele maanden ervoor had opgehaald nadat je pas geopereerd was. Je had zo’n gekke kap op je hoofd. Je deed het zo goed toen he. Je ging op je bak en het leek gewoon allemaal goed te komen met jou. Toen mocht de kap af en was alles weer oke, dachten we. Je was speels en levendig en vrat de oren van mijn kop. Maar opeens werd je stiller, je ging veel te vaak op de bak. Terug bij Brecht bleek het gevreesde te zijn uitgekomen, het gaatje was dicht aan groeien. Je druppelde constant. In je slaap verloor je gelukkig urine en werd je nat wakker maar je was het wel kwijt. Een flinke kuur met medicatie bleek geen verbetering voor lange termijn te bieden.  Een nieuwe operatie was dus onvermijdelijk. Dat was dus vanmorgen…………… Het was te erg en te ver verkleeft om nog opnieuw te opereren en besloten is dus om je niet meer wakker te laten worden. Het doet zo’n pijn ventje van me dat ik je niet meer ophalen kan. De baksteen is uitgegroeid tot een betonnen blok, wat heb je toch niet allemaal moeten meemaken. Ik had je zo graag veel meer van dit leven gegund.  Ik ga je niet vergeten dappere Bandit. Ik sluit je voor altijd in mijn hart. Carine