Boris

Hallo allemaal, mijn naam Boris en vandaag is het mijn beurt om
mijn vast personeel te zoeken. De eerste dag dat ik bij mijn
opvangmama aankwam, vond ik het allemaal maar niks. Bang dat
ik was, ik kon niet ver genoeg in een hoekje kruipen. Ze heeft mij
eventjes met rust gelaten en kwam toen met een soort kammetje
op mij af. Eerst was ik er bang voor, ken ik niet, moet ik niks van
hebben. Maar na een dagje kon ik het toch wel appreciëren.
Eigenlijk toch wel fijn, dat krabben op mijn hoofdje. En daarna, oh
dat is fijn, een hand die over mijn hoofdje aait, zalig! En de rest is
geschiedenis. Sindsdien kan ik niet genoeg krijgen van aaitjes,
overal, mijn rug, mijn kin, af en toe ook mijn buik, mijn pootjes,
het stopt altijd veel te vroeg. En dan die oogkusjes, als jij begint,
krijg je er een veelvoud van terug. Dit is ook het geheime wapen
als ik toch weer bang ben voor iets. Door die oogkusjes weet ik
dat ik niet bang hoef te zijn. Hierdoor krijg ik iedere keer weer
wat meer vertrouwen en kom ik sneller naar je toe.
Eten, dat is een van mijn favoriete bezigheden. Vooral vlees, zoooo
lekker. Ik kan dan een beetje opdringerig zijn, maar heb ook weer
geleerd dat dat eten voor mij alleen is, dus wachten kan ik ook
wel.
Als ik mijn knuffeltjes heb gehad, mijn buikje rond is, en mijn
haren in de plooi liggen is het tijd om de vogeltjes buiten te
observeren. Uren kan ik dit doen, achter het raam, want naar
buiten gaan is niks voor mij, ben positief getest op Fiv. Geen
probleem hoor, kan er perfect mee leven.
Zie jij het zitten om mij nog meer vertrouwen te geven, die
oogkusjes en nog zoveel meer te krijgen, vul dan snel het
formuliertje in, dan kan ik je snel ontmoeten.
Groetjes, Boris