Brokkeltje

Van brokkenpiloot naar Paralympisch kampioen klein Brokkeltje.

Een paar maanden geleden lag ik hulpeloos zonder mijn mama op straat. Ik was zo klein en mijn pootjes en rug deden ontzettend pijn. Ik kon mijn achterpootjes niet bewegen en het lukte mij niet om weg te kruipen. Toen jullie mij vonden vond ik jullie grote mensen handen dood eng en blies mijn longen uit mijn lijf om jullie bang te maken. Ik riep hard om mijn mama, maar ze kwam me niet helpen.
Jullie namen mij mee en die mevrouw in de auto zei maar steeds tegen me dat ik een klein kereltje was en dat het nu goed zou komen, nou mijn bibberen werd er echt niet minder door. Ze bracht me naar dokter Brecht die mij onderzocht en met zijn hoofd schudde. Dit ziet er niet goed uit, zei hij. Rugje op twee plaatsen gebroken en twee breuken in mijn achterpootje. Ik had maar weinig kans, wat zou hij daar mee bedoelen? Ik kon niet zelf plassen en mijn poepjes kwamen er vanzelf uit. Jakkes wat vies, als mijn mama hier was zou me meteen hebben gewassen.
Mijn opvang mama gaf me een kans, ze ging HET proberen. Wat ze met HET bedoelde weet ik nog steeds niet. Ze moet 3 keer per dag op mijn buik duwen om mij te laten plassen. Het doet geen pijn, maar die grote handen brrrr. Het velletje op mijn buikje was wel erg wond, dat deed wel zeer en ik moet dan ook 1 keer per dag in een warm badje met badedas. In het begin vond ik het maar niks en schreeuwde ik moord en brand, want ik ben geen water rat! Gelukkig is mijn buikje genezen, maar mijn opvang mama zegt dat ik toch maar in het bad moet omdat ik er zo een rommeltje van maak. Maakt mij niks uit hoor ik vind dat warme water nu heerlijk. Ik wordt er helemaal Zennn van. Weet je wat ze ook steeds zegt, dat ik een grote jongen ben en dat ik haar kleine frutsel ben, tja wat is het dan nou?
Volgens mijn opvangmama ging ik met kleine stapjes een beetje vooruit. Ha ha die gekke opvangmama,ik kan toch helemaal geen stapjes maken! Ik kan wel met trots melden dat ik me heb ontwikkeld tot echte paralypisch kampioen ‘tijgeren’. En ook kampoenen verdienen een kans!
Vanaf vandaag is het zo ver. Ik hoef niet meer naar de dokter en mag op zoek naar een warm mandje. Durf jij de uitdaging met zo’n ‘tijger’ aan? Heb jij de ballen om 3 keer per dag mijn blaas leeg te drukken. Nou dan wil ik wel met je kennismaken. Je wordt rijkelijk beloond met een spinconcert.

Tot binnenkort!
Een knipoogje van klein Brokkeltje