Casper en Dobby
Over Casper en Dobby
Lieve Casper en Dobby, daar gaan jullie dan, naar je nieuwe huisje! Ach wat zal ik jullie missen: de knuffeltjes, kopjes, likjes, jullie gespin… Ik kan me nog zo goed herinneren dat jullie bij mij binnen kwamen. En wat is er de afgelopen drie maanden dat jullie hier woonden veel gebeurd! Lang niet alle ontwikkelingen waren positief, maar over het algemeen zijn er toch meer leuke dingen gebeurd dan vervelende dingen.
Casper, wat was jij bang van alles en iedereen! Je kroop in een hoekje van de bench en weigerde daaruit te komen. Op welke momenten jij vijf centimeter verplaatste om te eten of te drinken of naar de bak te gaan is me nog steeds niet helemaal duidelijk. Je blies naar Dobby, je blies naar mij, je keek heel bang vanuit je kleine hoekje de wijde wereld in. Ik heb heel wat uren doorgebracht liggend op de grond waarbij ik steeds een stukje verder de bench in schoof. Je liet je eigenlijk vrij gemakkelijk aaien, en vond het al gauw reuze interessant om keiharde kopjes te geven aan mijn hoofd. Door je scheve lipje werd ik af en toe helemaal nat van die kopjes, maar wat was het heerlijk om je zo te zien openbloeien van knuffeltjes.
Na een tijdje durfde ik de stap te nemen om de bench open te zetten en je kennis te laten maken met Dobby, je kamergenootje. Dat ging zeker niet zonder slag of stoot, maar je was niet echt van haar onder de indruk en bleef lekker rustig, waardoor jullie elkaar hebben leren accepteren. De periode dat jij in het wild hebt moeten overleven had echter een behoorlijk trauma bij je achtergelaten. Je was echt waanzinnig bang van de ruimte om je heen. Eerst was de bench al groot voor je, en toen je daaraan net gewend was, was het kamertje echt enorm. Je probeerde je zoveel mogelijk te verstoppen in kleine hoekjes zodat je je veilig voelde en beschermd.
Lange tijd was de boekenkast jouw enige veilige haven. Het was bijna onmogelijk je daaruit te krijgen en contact met je te maken. Maar de weken vorderden en je angst nam af. Je kwam op het bureau zitten en leerde te spelen. Je liep schichtig langs de muren op weg naar een volgend plekje. Ik pakte het lasermuisje en je vloog achter het lampje aan. Na een aantal weken durfde je zelfs voorzichtig door de kamer over te steken achter het lichtje aan.
Ik heb veel geduld met je moeten hebben, maar uiteindelijk is alle geduld meer dan driedubbel beloond. Steeds vaker kwam je zelf naar me toe om lekkere knuffels te halen. De harde kopjes bleven favoriet, maar ook kon ik je lekker over je rug aaien, kusjes geven, en mocht ik zelfs al op je buikje kroelen, dan ging je echt helemaal uit je dak! Als ik stond was ik lange tijd nog heel erg eng, maar zittend was ik de liefste persoon ter wereld en kroop je liever in me dan in mijn armen te moeten liggen. Inmiddels mag ik met trots zeggen dat zelfs staande mensen niet eng meer zijn!
We hebben heel wat te stellen gehad met jouw darmpjes. Toen je hier aankwam had je last van wat obstipatie, maar met een klein scheutje olie kwam er echt een idiote hoeveelheid ontlasting uit jouw kleine lijfje. Dat zo’n klein scheutje zo’n enorm resultaat zou hebben was onverwacht, want je had nog dagen last van diarree. Je knapte op, maar het bleef een moeilijke situatie. Veel soorten eten verdraag je niet of niet goed, en dat is duidelijk te zien en te ruiken. Inmiddels hebben we het aardig onder controle, maar het zal een punt van aandacht blijven.
Hoewel je niet echt bang bent van vreemde mensen, is de verandering wel al eng genoeg voor jou. Zodra hier visite kwam (die niet eens op jullie kamertje kwam) was je al zo bang dat je je in de kast verschool en er weigerde uit te komen. Veranderingen (ook kleine) zijn moeilijk voor jou en het kost tijd, liefde en geduld om je rustig en op jouw tempo te laten wennen. De eerste periode bij jouw nieuwe mensen zul je het zeker niet gemakkelijk hebben. Maar Caspertje, heb de moed om je daar doorheen te vechten. Kijk naar je vriendinnetje Dobby en zoek steun bij haar. Ik weet dat je het kunt, ik weet dat het klikt. Toen die mensen langs kwamen om naar jullie te kijken, liet je je lekker aaien. Ik zag dat het goed was, dat zij jou een gouden mandje konden bieden. Ze moesten nog eventjes op je wachten, je moest eerst nog even naar de dokter omdat je inmiddels oud genoeg was, maar nu is het dan zover.
Het is even slikken voor mij. De angst en de onbegrip in je ogen toen je in het mandje werd gezet, je roffelende hartje… Sorry lieve jongen, maar het is beter zo. Ik weet zeker dat Ed en Jeannet en hun dochters je een goed huisje geven. Lieve Casper, lieve Noah, zul je lief zijn voor Dobby? Zul je sterk zijn? Ik weet zeker dat het goed gaat komen, even volhouden, je kunt het. Dag lieve kleine grote jongen, dag lieve knuffelbeer. Ik mis je en zal je nooit vergeten; jij was mijn ‘eerste echte’. Kusje op je hoofdje, en ik zeg tot gauw, ik kom jullie snel bezoeken!
Judith.
Casper, wat was jij bang van alles en iedereen! Je kroop in een hoekje van de bench en weigerde daaruit te komen. Op welke momenten jij vijf centimeter verplaatste om te eten of te drinken of naar de bak te gaan is me nog steeds niet helemaal duidelijk. Je blies naar Dobby, je blies naar mij, je keek heel bang vanuit je kleine hoekje de wijde wereld in. Ik heb heel wat uren doorgebracht liggend op de grond waarbij ik steeds een stukje verder de bench in schoof. Je liet je eigenlijk vrij gemakkelijk aaien, en vond het al gauw reuze interessant om keiharde kopjes te geven aan mijn hoofd. Door je scheve lipje werd ik af en toe helemaal nat van die kopjes, maar wat was het heerlijk om je zo te zien openbloeien van knuffeltjes.
Na een tijdje durfde ik de stap te nemen om de bench open te zetten en je kennis te laten maken met Dobby, je kamergenootje. Dat ging zeker niet zonder slag of stoot, maar je was niet echt van haar onder de indruk en bleef lekker rustig, waardoor jullie elkaar hebben leren accepteren. De periode dat jij in het wild hebt moeten overleven had echter een behoorlijk trauma bij je achtergelaten. Je was echt waanzinnig bang van de ruimte om je heen. Eerst was de bench al groot voor je, en toen je daaraan net gewend was, was het kamertje echt enorm. Je probeerde je zoveel mogelijk te verstoppen in kleine hoekjes zodat je je veilig voelde en beschermd.
Lange tijd was de boekenkast jouw enige veilige haven. Het was bijna onmogelijk je daaruit te krijgen en contact met je te maken. Maar de weken vorderden en je angst nam af. Je kwam op het bureau zitten en leerde te spelen. Je liep schichtig langs de muren op weg naar een volgend plekje. Ik pakte het lasermuisje en je vloog achter het lampje aan. Na een aantal weken durfde je zelfs voorzichtig door de kamer over te steken achter het lichtje aan.
Ik heb veel geduld met je moeten hebben, maar uiteindelijk is alle geduld meer dan driedubbel beloond. Steeds vaker kwam je zelf naar me toe om lekkere knuffels te halen. De harde kopjes bleven favoriet, maar ook kon ik je lekker over je rug aaien, kusjes geven, en mocht ik zelfs al op je buikje kroelen, dan ging je echt helemaal uit je dak! Als ik stond was ik lange tijd nog heel erg eng, maar zittend was ik de liefste persoon ter wereld en kroop je liever in me dan in mijn armen te moeten liggen. Inmiddels mag ik met trots zeggen dat zelfs staande mensen niet eng meer zijn!
We hebben heel wat te stellen gehad met jouw darmpjes. Toen je hier aankwam had je last van wat obstipatie, maar met een klein scheutje olie kwam er echt een idiote hoeveelheid ontlasting uit jouw kleine lijfje. Dat zo’n klein scheutje zo’n enorm resultaat zou hebben was onverwacht, want je had nog dagen last van diarree. Je knapte op, maar het bleef een moeilijke situatie. Veel soorten eten verdraag je niet of niet goed, en dat is duidelijk te zien en te ruiken. Inmiddels hebben we het aardig onder controle, maar het zal een punt van aandacht blijven.
Hoewel je niet echt bang bent van vreemde mensen, is de verandering wel al eng genoeg voor jou. Zodra hier visite kwam (die niet eens op jullie kamertje kwam) was je al zo bang dat je je in de kast verschool en er weigerde uit te komen. Veranderingen (ook kleine) zijn moeilijk voor jou en het kost tijd, liefde en geduld om je rustig en op jouw tempo te laten wennen. De eerste periode bij jouw nieuwe mensen zul je het zeker niet gemakkelijk hebben. Maar Caspertje, heb de moed om je daar doorheen te vechten. Kijk naar je vriendinnetje Dobby en zoek steun bij haar. Ik weet dat je het kunt, ik weet dat het klikt. Toen die mensen langs kwamen om naar jullie te kijken, liet je je lekker aaien. Ik zag dat het goed was, dat zij jou een gouden mandje konden bieden. Ze moesten nog eventjes op je wachten, je moest eerst nog even naar de dokter omdat je inmiddels oud genoeg was, maar nu is het dan zover.
Het is even slikken voor mij. De angst en de onbegrip in je ogen toen je in het mandje werd gezet, je roffelende hartje… Sorry lieve jongen, maar het is beter zo. Ik weet zeker dat Ed en Jeannet en hun dochters je een goed huisje geven. Lieve Casper, lieve Noah, zul je lief zijn voor Dobby? Zul je sterk zijn? Ik weet zeker dat het goed gaat komen, even volhouden, je kunt het. Dag lieve kleine grote jongen, dag lieve knuffelbeer. Ik mis je en zal je nooit vergeten; jij was mijn ‘eerste echte’. Kusje op je hoofdje, en ik zeg tot gauw, ik kom jullie snel bezoeken!
Judith.
Video's
Scroll of dubbelklik om in te zoomen
/
