Chanouka en Nora

Lieve Chanouka,

Zomaar hadden ze je gedumpt bij de voordeur van de voorzitter van deze vereniging. Wat was je bang! De eerste paar dagen mochten we niet eens naar je kijken. Altijd verschool je je onder het dekentje in je mandje. Toch wonnen we langzaam, heel langzaam je vertrouwen. Ook de komst van je nieuwe zusje Nora hielp daarbij. Het was twee dagen hard blazen tussen jullie, maar daarna werden jullie heel dikke vriendinnetjes. En langzaam maar zeker veranderde je. Je ging ons voorzichtig kopjes geven, als we je optilden. We namen je gezellig op schoot en dat begon je leuk te vinden. Zo leuk zelfs, dat je de laatste week ons aldoor maar achterna hobbelde, en zodra we gingen zitten, klom jij dan op schoot om geknuffeld te worden. Spelen, klimmen en klauteren deed je vrolijk door het hele huis en zelfs durfde je achter de grote katers aan te rennen, als zij jou uitdaagden. Toen werden jij en Nora samen geadopteerd. Dat was heel fijn en het leek ook helemaal goed te gaan. Maar helaas, na tweeeneenhalve maand moesten jullie plots terug naar de opvang, omdat één van de kindjes in het gezin allergisch bleek te zijn en jullie tegelijk ook een hardnekkige niesziekte hadden opgelopen. Jullie werden bij ons weer herenigd met Tobias, het broertje van Nora, en gelukkig genazen jullie snel en dolden weer rond alsof jullie niet weggeweest waren. En toen gebeurde er een klein wonder: Want er waren mensen die jullie een paar maanden eerder eigenlijk al in hun hart opgenomen hadden. Alleen toen konden ze jullie nog niet adopteren, maar nu, in de herkansing, gelukkig wel. Jullie krijgen een heel mooi gouden mandje bij onze zoon Rutger en zijn vriendin Naomi, en daar wonen ook al twee lieve hondenvriendjes. Zo kunnen we jullie zien opgroeien tot de twee mooie en lieve dames, die jullie beloven te worden, en misschien mogen jullie in de vakantie nog eens komen logeren.
Een dikke knuffel van je opvangouders, en van Tommie, Sunny, Azrael en Tobias.