Didi

Meisje, meisje toch, wat heb jij toch allemaal moeten meemaken...
 
Vroegsterilisatie via een andere instantie, maar in mijn ogen iets te vroeg....  je familie stierf dan ook vrij snel, behalve je zusje, broertje en mamma.
 
Ik zie je nog voor me: er werd aangebeld en er stonden lieve melders met jou in hun armen. Ze keken me machteloos aan en reikten me jouw bijna levenloze lijfje aan...
Er zat amper leven in je, je liet je helemaal hangen en lopen kon je niet.
Ik moest je aannemen, je had het geen uren meer gered daarbuiten.
We dienden eerste hulp toe en deden onze uiterste best je in leven te houden en ja... het lukte en HOE!
Dagen verstreken en je werd sterker, weken verstreken en je werd onze lieveling, 2 maandjes verstreken en je zat diep in ons hart.
Je bent niet alleen beeldschoon (je gebruikt mascara, ja geef maar toe!)  je karaktertje is zo zacht, open, spontaan en vrolijk. Wat een eer om jou te kennen mooie meid!
Maar er komt een dag, dan vertrek je, maar het is me heel makkelijk gemaakt...
Jouw baasjes waren zo verliefd op je, ze belden me elke week, en ze konden amper wachten tot de grote dag!
Deze mensen hebben ons afscheid makkelijk gemaakt, want jij gaat een gouden toekomst tegenmoet. En wat voor eentje!
Ik heb al gehoord dat er kraamvisite is geweest en je kadootjes hebt gekregen! Meiske? Bofkont.... jij gaat het maken en je gaat een ongelofelijk heerlijk leven tegenmoet!

We houden van je, we missen je, maar amai..... jij kleine bofkont!
 
Peter en Sabine