Dixie

Hoi, ik ben Dixie.
Samen met mijn broertje Milo werd ik gevonden in een paardenschuur in Molenbeersel. Vermoedelijk gedumpt (schandalig, ik weet het) Mijn broertje Milo en ik waren onafscheidelijk, maar hij overleed helaas na 4 maanden door ziekte.

Sindsdien leef ik elke dag voor 2. Rennen, klimmen, spelen tot ik erbij neerval om dan fijn door het raam naar buiten te staren, nieuwsgierig naar wat de wereld te bieden heeft.
Maar roep je "Dixieeeee", dan laat ik alles vallen (ja, zelfs mijn speelgoedmuis) en kom ik met mijn wiebelkontje naar je toe gehuppeld.

Geef me één dagje om je te leren kennen, en daarna smelt ik in je handen als warme pudding. Ik ben verzot op knuffels, kriebeltjes en jouw aandacht. Gewoon een überlief, zorgeloos kattenmeisje.

Nou ja... bijna zorgeloos. Door die valse start hebben mijn darmpjes een tijdje moeilijk gedaan, met als gevolg: constipatieproblemen. Gelukkig is dat nu onder controle met een klein beetje laxeermiddel dat ik nog dagelijks oraal krijg. Ik ben het gewoon, doe er niet moeilijk over – en wie weet kan ik er binnen een paar maandjes zelfs helemaal mee stoppen.

Maar goed, ook als dat niet zo is: we praten over zo’n 3 euro per maand en een lepeltje poeder in wat water. Laten we eerlijk zijn: da’s een koopje voor mijn eeuwige liefde. ❤️
Dus… kom mij snel ontdekken.