Dokus 101

Lieve Dokus van ons,
Peter en ik hebben jou een dikke 5 weken mogen verzorgen, wat een bengel ben je toch. Het was gewoonweg genieten met jou in ons huisje. Je keek TV, drukte op alle foute knopjes, jatte etensrestjes van mijn bord, je hing in de planten (die gelukkig nep zijn) en er zijn al wat potjes gesneuveld. Telkens wanneer je de boel hier afbrak, keek je met grote frisse ogen, ontwapenend  onze kant op. Vervolgens zette je het weer op een sprint en zagen we je dikke lijfje de hoek om scheuren.
Toch werd je ook enkele malen ziek en viel je af. Wat verschrikkelijk was dat, om jou zo stilletjes te zien liggen. Je had nergens meer zin in.
Een lief echtpaar, uit notabene Emmen!, zag jou helemaal zitten, het was liefde op het eerste gezicht. Vandaag ben je door hen opgehaald, je vond het niet eens erg: je zat gewoon met je muisje te spelen in de reismand, gek ding.
We gaan jou vrolijkheid erg missen, je zusje Nina mist je toch ook enorm. Maar je gaat het zo ontzettend goed krijgen in het Noorden van Nederland.
Zet 'm op jochie!
Aai op je bol, Sabine en Peter

Reactie eigenaar:
Onderweg naar Maastricht heeft hij een aantal keren gemiauwd maar als we hem toespraken was het over (het dekentje met de liefdevolle herinneringen en geuren uit jullie huis zal daar zeker aan mee geholpen hebben).
Bij mijn dochter in  Maastricht stapte Dokus parmantig uit zijn mandje. Na een plasje te hebben gedaan is hij het hele huis doorgelopen, zonder zich iets aan te trekken van de twee blazende en grommende katten van onze dochter. Hij heeft gegeten en mijn dochter helemaal voor zich gewonnen, door met haar te spelen en op haar schoot in slaap te vallen.
De vier uur durende rit naar Emmen heeft hij uitgestrekt, ons in de gaten houdende en soms slapend doorgebracht (ook mede dankzij weer datzelfde dekentje). Bij ons thuis was er geen sprake van schuchter gedrag maar ook hier werd, net als bij mijn dochter, op dezelfde parmantige manier het huis bekeken. De gehele avond hadden we, nadat hij allerlei capriolen had uitgehaald, geen kat meer aan hem. Zo lief als hij slaapt! Tot 11:00 uur. Vol energie banjerde hij daarna door het huis, de bank, tafel en ons gebruikend als hindernis. Toen ik besloot om ong. 01:00 uur naar bed te gaan was hij op het toppunt van zijn kunnen. Hij was eerder dan ik boven en verwachtte dat we boven verder zouden spelen. Niet dus. Mijn idee om hem in zijn reismandje te laten slapen (lekker bekend) stootte op veel weerstand. Hem duidelijk gemaakt dat ik wel ging slapen en dat onze slaapkamer toch echt verboden terrein was. Ik lag vijf minuten op bed toen er een enorm kabaal van de overloop kwam. Geschrokken (dacht dat hij van de trap was gevallen) ging ik kijken. Hij bleek een beeldje te hebben omgegooid. Opgeruimd en opnieuw naar bed gegaan. Nog geen vijf minuten later wederom een enorm kabaal (het tweede beeldje). Op het moment dat ik de deur opendeed was hij al binnen. Met zachte stem (Evert sliep al) hem geprobeerd uit de slaapkamer te krijgen wat na een tijdje lukte. Verder 's nachts rustig geweest. Vanmorgen kwam hij ons enthousiast begroeten.  Dokus is een echt gezelschapsdier, hij laat zich uitgebreid knuffelen en kussen. Verder ontroert hij ons met zijn uitgelaten manier van spelen. De harten van onze beide dochters heeft hij in ieder geval gewonnen. Buddy kijkt, maar stoort zich verder niet aan hem (wellicht denkt hij dat Dokus, net als de katten van mijn  dochter, als hij maar lang genoeg wacht, wel weer zal verdwijnen. Niet iets om je druk over te maken) en Dokus gaat gewoon zijn gang.  En Dokus is slim: knuffelen doe je met het vrouwtje en rustig een tukje doen, dat doe je bij de baas.
Sabine en Peter, we willen jullie nogmaals hartelijk bedanken voor jullie goede zorgen. Wij hadden het met Dokus niet beter kunnen treffen. Een kat met karakter en naar ons hart. We houden je op de hoogte van de ontwikkelingen. 
Groet Evert en Annique