Dolly

Ons kleine meisje, wat was jij schattig, zooo klein ten opzichte van je broertjes, maar zo bij de pinken. Je liet je echt niet doen hé ? En voor een kleine stoeipartij was je wel altijd te vinden. Toch vond je bij Jerry één of ander bescherming, want jullie waren altijd bij elkaar.

Ook  heb ik jou moeten leren zelfstandig eten, maar jij maakte de klik veel sneller dan je broertje Spooky. Maar….je zou geen meisje zijn als je ook niet kieskeurig was met je eten. Lekkere paté, fijn geplet, een apart klein bakje speciaal voor jou, daar ging je dan rustig voor zitten en begon lekker alles op te eten zonder je ook maar door iets te laten afleiden. Je deed niets liever dan slapen in het zonnetje en dan spelen als een jongetje, hoe kan het ook anders hé ? Jij was ook de eerste die de weg naar de zolder had gevonden, wat een avontuur!

Toen je toekomstige mama je is komen bezoeken was je heel voorbeeldig. Je ging zelfs naar haar toe om je te laten aaïen, wie had dat gedacht. Ik noemde jou mijn “hyper”kindje, steeds rennen door het huis, spelen op het wipje, met de hengel spelen enz….Je was met momenten niet moe te krijgen. Maar als de tijd rijp was, viel je als een blok in slaap, zo mooi en lief om naar te kijken. Ik zal je gekke fratsen missen, maar misschien zien we ons ooit nog eens. Jij woont immers ook niet zo ver van mij vandaan, wie weet?

Het ga je goed lieve meid, nog een heerlijk  kusje op je koppie van je opvangouders Bina en Chris.