Fay 107

Lieve mooie Fay,
Jij kwam bij ons binnen als een hummeltje van amper 3 weekjes. Je kon niet meer piepen, zo zwak dat je was. Je woog net 200 gram en je oogjes en neus zaten potdicht van de etter. We dachten dat je de nacht niet zou halen, je was uitgedroogd, koud ,ziek en doodmoe.
Heel de nacht kreeg jij gedwongen de maagsonde, alleen maar vocht en suikers.
's Morgensvroeg meteen naar de dierenarts, waar jij via de huid ook glucosewater kreeg. Daar knapte je echt van op en je begon op te leven. Jij was een echte vechtster, dat zagen we zo. Hoe ziek jij je ook voelde, die oogjes zalven liet je niet zomaar toe. Nu ben je 9 weekjes en netjes op gewicht. We zagen je met de dag vooruit gaan, onze kleine Fay.
De laatste weken rende je hier door de tuin en was niks je teveel. Onze volwassen katten moesten goed op hun staarten passen als Fay in de buurt was.
Je rende, speelde en knuffelde wat af. Je was net een klein poppetje, want we konden je op de gekste manieren neerleggen en jij bleef liggen.
Je genoot van alle knuffels die we je mochten geven. 'S avonds op de bank lag ze als eerste naast ons te knuffelen en te spinnen. Hele lieve mensen kwamen naar je kijken,jij had ook hun hartje gestolen. Ja, hoe kon dat ook anders met die mooie oogjes van je! Het afscheid van jou viel ons zwaar, heel zwaar.
Maar een ding weet ik heel zeker, jij zit daar op je plek. Jij had een gouden mandje verdiend en die heb je gekregen! Lieve kleine Fay, we zullen je missen.
Dikke knuffel, je opvanggezin Jeannette en Marcel