Feniks en Tanne

Mijn twee kleine wondertjes hebben het nest verlaten, dit laat ons achter met een gemengd gevoel. Verdriet om het afscheid en vreugde om het gouden mandje. Toen hun toekomstig baasje een kijkje kwam nemen, zag ik wel dat het goed zat en we kregen nog een weekje om ons voor te bereiden op afscheid. Wat een week!!! Elke blik, elke knuffel waren we ons bewust dat het afscheid naderde……
Ik heb al tig keer geprobeerd nu om men afscheidsverhaaltje te schrijven, maar mijn god wat is t moeilijk, het eindigt telkens weer t zelfde, dikke tranen en ik krijg nauwelijks iets geschreven. Nu moet het toch gebeuren, jullie verdienen een waardig afscheid. Jullie verdienen het om aan jullie nieuwe leventje te beginnen, ik moet jullie los laten. We hebben nu al verschillende positieve berichtjes gekregen, berichtjes die aangeven dat jullie je goed aanpassen en gelukkig zijn, dat maakt het weer ietsje makkelijker, ik weet dat het goed zit…...

Lieverds, wat hebben we samen een moeilijke weg af gelegd. Jullie start was al niet denderend, letterlijk wegwerpkittens…… Gedumpt in een zak, onmiddellijk na de geboorte, weg gerukt van de warmte en liefde van jullie mama. Arme kleintjes en arme mama, wat heb ik de eerste weken, als ik jullie verzorgde, dikwijls tranen om haar gelaten, wat moet ze gezocht hebben, wat een verdriet….
Jullie waren de eerste twee dagen van je leventje bij opvangmama Sabine, zij heeft jullie met veel liefde de eerste zorgen en een goede start gegeven. Daarna kwamen jullie in ons leven, onze eerste flessenkindjes, nou jullie mochten er wezen!!!!! Het ging redelijk goed met jullie, tot het noodlot toe sloeg en jullie erg ziek werden. Het gevreesde virus was bij ons binnen geslopen, jullie kregen kattenziekte. Moedig hebben jullie je laten verzorgen en hard hebben jullie geknokt en jullie hebben het gered!!!! De ziekte heeft zen sporen na gelaten, maar jullie kunnen een redelijk goed leventje hebben nu, met wat beperkingen, maar jullie hebben je goed aangepast en het valt nog nauwelijks op.

Tanne jij werd als laatste ziek, maar jou ziekte kende een erg lange nasleep. Je wilde ook niet meer eten, we gingen dwangvoederen en van ellende heb ik je flesje weer boven gehaald. Je flesje had succes, je wilde vleespapjes drinken uit t flesje. Jij was bijna 5 maanden een flessenkindje, net een weekje voor je 5 maanden werd, ging je heel voorzichtig zelf een beetje eten. Je had een kwakkelgezondheid, steeds weer waren er problemen, ome Alex mocht dan weer op zoek naar een gepast kuurtje. Menig keer zagen we zen wenkbrauwen fronsen als hij zag dat jij in t reismandje zat. Je zag hem dan denken : “wat zal t nu weer zijn”. Nadat je in shock ging van een vrij onschuldig spuitje, stond je bekend als t explosieve katje en werd je nog meer met fluwelen handschoentjes behandeld. Na veel zorgen en tig ritten naar ome Alex en tante Kaat, werd je toch steeds iets sterker en gaat het steeds beter, je bent niet echt groot, maar je wordt wel een sterke meid. Tanne je bent een heel speciaal katje, een klein wondertje, je leventje hing een paar keer aan een erg dun zijden draadje. Je hebt t gehaald meid, geniet nu maar lekker van t leven. Je bent een lekker koppige en eigenzinnige meid, maar je bent ook een superlieve knuffelkont. Laat je lief vrouwtje genieten van jou knuffels en klets er maar lekker op los, vertel je verhalen maar als ze thuis komt van t werk. Blijf wie je bent, jij heerlijk ding……….
Feniks, onze kleine superkitten, ook jij was erg ziek, je kroop door het oog van de naald. Ook jij baarde ons en ome Alex veel zorgen. Wat was je broos en kwetsbaar, soms was ik bang om je aan te raken, angst dat je zou breken. Maar je was ook moedig en dapper streed ook jij je strijd tegen de ziekte en samen hebben we de strijd gewonnen. Ons klein sabbelmieke heeft het gehaald en is een kleine, maar stevige dame aan het worden. Sabbelen moet je kunnen, je kan zo genieten van een knuffelpartij en dan ga je sabbelen, luid ronkend. We lachten altijd, dan zegden we, kijk ze komt weerom haar dessertje. Na het eten moest je nog effe kunnen sabbelen, om dan tevreden in slaap te vallen. Je groeide uit tot een kleine kapoen, erg ondernemend  en ondeugend. Het leven is avontuur voor jou, je geniet met volle teugen. Lieve kleine vlegel, gedraag je een beetje in je nieuwe huisje. Ik weet al van je nieuwe mama dat je ook bij haar graag sabbelt, geniet van jullie samen zijn, kleine meid, geniet maar met volle teugen, je hebt t verdient…….
Feniks en Tanne, we missen jullie erg, jullie laten een grote leegte na. Florence heeft jullie vertrek nog niet verwerkt, ze wil jullie bemoederen en met jullie spelen. Maar als ze roept verschijnen jullie snoetjes niet meer, ze mist jullie erg…… Wodan vind het maar raar dat er geen kleine hummels meer liggen midden op zijn grote hondenbed. Mus en Merel missen hun speelkameraadjes. En wij…. Ja bij ons zitten jullie eeuwig in het hart, we zullen jullie nooit vergeten. Over een aantal maanden komen we jullie bezoeken, dat beloof ik jullie.
Mijn kleine wondertjes, geniet nu maar heerlijk van jullie gouden mandje, want dat hebben jullie nu gekregen, zeker weten. Jullie zijn met je kontjes in de boter gevallen, een super lief meisje heeft zich over jullie ontfermd. Geniet van jullie leventje meisjes, jullie hebben erg geknokt om jullie leven, geniet er nu maar met volle teugen van, jullie hebben het verdiend. Dag lieverdjes, het ga jullie goed, nog een dikke kus op jullie toet en een aai over jullie bolleke.
Dikke, dikke kus van je opvangmama Marina en van Kim.

Reactie eigenaar:
Hoi Marina,
Ik denk dat het wel gaat lukken met het overdag alleen zijn. Het was voor mij wel even moeilijk om weg te gaan vanochtend. Dan kijken ze je met die niet-begrijpende oogjes aan, en wil je liever thuisblijven. Het is voor mij natuurlijk moeilijk in te schatten hoe het vandaag overdag is gegaan, maar in ieder geval hadden ze niets overhoop gehaald en waren de etensbakjes schoon leeg! Blijkbaar konden ze samen de dag wel doorkomen. Het was wel duidelijk dat ze me hadden gemist. Zodra ik thuis was en op de bank ging zitten, sprongen ze samen op schoot en gaven me een uitgebreide knuffel-, sabbel- en likserenade van een ruim uur. Wat gezellig voor mij om zo thuis te komen! Toen moesten ze natuurlijk weer even stuiteren door het huis, om te laten zien dat ze dat ook nog wel kunnen, even gauw wat eten om wat energie op te doen, weer verder stuiteren, en dan meteen weer op schoot komen uitrusten. Gisteravond heb ik ze nauwelijks gezien, omdat ze alleen maar aan het ravotten waren. Vanavond zitten ze voortdurend om me heen en het liefst ergens op mij (zo hoog mogelijk natuurlijk, want dan vang je de meeste kusjes, dus op je keel of op je ogen is de beste plaats) en spinnen ze voortdurend. Ben benieuwd hoe het vannacht gaat!
Ik vind dat het tot nu toe erg goed gaat, en dat de wen-periode eigenlijk snel voorbij was. Tanne is weliswaar een beetje eenkennig, maar dat is erg gezellig voor mij, want ze zoekt me telkens op en als ze me kwijt is, loopt ze me te zoeken net zolang totdat ze me gevonden heeft en ze praat me de oren van het hoofd. Feniks is wat stoutmoediger (met de nadruk op stout, want dat kan ze zeker ook zijn), en als ze dan iets gedaan heeft, kijkt ze me met haar onschuldige ogen aan, en kan ik niet meer boos worden. Het zijn twee schatjes die (na de eerste moeilijke start) duidelijk een heel liefdevolle opvoeding hebben gekregen.
Groetjes, Judith.