Fien 109

Lieve Fientje,
Drie weekjes geleden kwam je bij mij in de opvang. Moederziel alleen werd je gevonden en je had goede zorgen nodig. Je was namelijk te mager en wat ziekjes. Daarom moest je eerst eventjes apart blijven van je toekomstige vriendjes. Je maakte zo'n timide en zachtaardige indruk op me. Alles en iedereen had je lief, zelfs het knuffelkonijntje. Maar die liefde was al gauw voorbij:  Je knapte rap op en het konijntje was niet langer jouw beste vriendje. Hij moest het voortaan bezuren met wilde stoeipartijen. Van hot naar her werd hij gesleept, je rende er flink op los. Maar ik denk dat hij dat niet erg vond, hoor. Ik denk dat hij, net als ik, blij was te zien dat jij je levenslust had teruggevonden. Ik zag hoe je genoot van alles; van gekkigheid uithalen, van de aandacht die je kreeg en de knuffels....eigenlijk gewoon van je leventje.
Toen je er helemaal klaar voor was, mocht je je nieuwe poezenvriendjes ontmoeten. En dat was groot feest, he meisje? Eindelijk vriendjes die voor je wegrenden. Vriendjes om lekker tegen aan te kruipen als je moe was. Je geluk was (bijna) compleet. Enkel nog een lief baasje waar je zou mogen wonen. Dat duurde gelukkig niet lang. Een lief gezin uit Hoensbroek werd helemaal verliefd op jou. Bij hen heb je je eigen plekje gevonden. Je zult grote vriendjes worden met hun kat en de hond, dat weet ik zeker.
Dag lief, nieuwsgierig, ondeugend meiske van me. Ik mis je, maar ik heb er alle vertrouwen in dat jij je draai gauw zult vinden!
Een hele dikke kus van je opvangmama Els.

Reactie eigenaar:
Zoals beloofd laat ik even weten hoe het tot nu toe gaat met Fien. ONGELOOFLIJK wat een leuk, dapper en lief meisje!
Toen ik met haar binnen kwam heb ik de hond in de bench gelaten en heb het deurtje van het mandje open gezet. Ze kwam er meteen uit en ging op verkenning uit. Minou had het niet in de gaten en kwam aangelopen. Ze schrok en begon meteen te blazen, maar Fien reageerde daar helemaal niet op en deed gewoon haar ding en draaide zich om. Minou was wel nieuwsgierig en liep er achteraan. Als Fien zich omdraaide ging ze blazen, maar ze liep er wel steeds achteraan.
Daarna is Minou achter in de kamer gaan zitten en heeft ze alles vanaf een afstand bekeken. Uiteindelijk is ze in slaap gevallen. Ik had eerst Sanne gehaald en die had meer angst voor Fien als andersom, maar nu niet meer hoor. Ze heeft een hele tijd met haar gespeeld en nu durft ze haar op te pakken. Sanne is in de zevende hemel. Niels vindt het natuurlijk ook allemaal geweldig en is heel lief en zorgzaam. En de hond? Fien vindt hem reuze interessant. Als hij te dicht in de beurt komt blaast ze wel, maar ze rent er wel de hele tijd achteraan en wil hem uitdagen hahahaha. Ze vindt alles heel normaal! Oh ja, naar buiten kijken op de vensterbank is het helemaal! Ze heeft net haar eten op en geeft Sanne, die zo naar bed gaat, nu kusjes. EINDELIJK ben ik dan met haar alleen.
Zoals je ziet gaat het bijna van een leien dakje. Ik zal snel weer iets laten weten.
Groetjes Petra