Giselle 109 en Olivier 109

Lieve Olivier en Giselle,
Toen jullie moeder, om wat voor reden dan ook, niet meer voor jullie wilde zorgen, werd er aan de bel getrokken door een lieve mevrouw. Nog maar 3 weekjes oud waren jullie. Nog veel te klein en wat ziekjes bovendien.
Jullie kwamen bij mij in de opvang en jullie kregen alle liefde, zorg en voeding die jullie nodig hadden. En die voeding ging er wel in! Steeds weer een strijd om wie als eerste van het flesje mocht lurken.
Oliviertje, jij wist wel hoe je dat aan moest pakken, he? Je werd gewoon driftig, pakte mijn vingers wanneer je de kans zag en beet zo hard je kon. Gelijk flink hard bijten, dat was je tactiek. Mijn klein, gefrustreerd mannetje. Maar je karakter begon langzaam zachte vormen aan te nemen. Ik zag je veranderen in een gezellig katertje. In plaats van je frustratie te uiten, kwam je steeds vaker bij me om lekker te knuffelen. Je leerde hoe leuk het was om te spelen en lekker te rennen met je mollige lijfje. Je kreeg humor en ik weet zeker: dat leerde je van je zus.
Want Giselle, jij had al veel eerder door hoeveel lol je kunt hebben met spelen, he? Ik heb heel wat gelachen met jou, Giselleke. Met je zijwaartse sprongetjes, je uitdagende hoge ruggetje en je gekke geluidjes. Ik merkte al gauw dat je verschrikkelijk slim was. De kattenbak behoefde geen uitleg en met etenstijd was jij "poesje de voorste". Een klein wijsneusje met o zoveel liefde in je. Want wij hebben wat afgeknuffeld, he meisje? Dan kroop je liefdevol tegen me aan en gaf je je helemaal over. Heerlijk....
Jullie zijn opgegroeid tot 2 lieve, gezonde en bovendien zeer knappe kittens. Het was tijd om afscheid te nemen, want 2 lieve mensen wachtten op jullie thuiskomst. Jullie nieuwe thuis ligt in Eksel (B), waar jullie voor altijd lekker saampjes mogen blijven. Wat gaan jullie het fijn krijgen! Zorg goed voor elkaar, lieverdjes. Ik hoop gauw wat van jullie te horen, want ik mis jullie wel zeg!  Weet dat ik jullie voor altijd in mijn hartje heb gesloten....
Een hele dikke kus van jullie opvangmama Els.

Reactie eigenaar:
Dit is de tweede keer dat ik probeer te vertellen over de avonturen van deze twee ondeugende poesjes. Ik had een heel verhaal klaar, totdat Wicca even over de toetsenboord liep en heel mijn bericht wiste, dan wel het verdween uit het beeldscherm en ik het niet terug kon vinden. Maar we beginnen gewoon weer met frisse moed opnieuw te schrijven.
Okee dan zondag: was echt een stressvolle dag voor de diertjes. Eerst in de reiskoffer zo'n eind rijden en dan in een vreemd huis met vreemde mensen en geuren. En dan ook nog eens van die enge grote honden. Ze bliezen en gromde de stembandjes uit hun keeltjes, waarop wij besloten de poezen in onze TV c.q. computerkamer te laten verblijven. We houden ze dus voorlopig apart en laten ze langzaam wennen aan die honden. Twee keer per dag zet ik ze even voor een uurtje in de reismand en zet ik ze wat hoger, laat dan de honden gewoon heen en weer lopen in de kamer en die kijken dan even bij de mand en gaan ervoor op de grond liggen. De twee poesjes kijken nu dan ook waar ze zijn. Maar nu, de tweede dag zeg maar, wordt het gegrom al een heel stuk zachter. De honden begrijpen er geen sikkepit van, maar voor Merlijn en Wicca is het goed zo denken wij.
Voor de rest van de dag en avond spelen ze naar hartelust en is het een plezier ernaar te kijken. Ze zien mij als hun moederpoes, komen geregeld bij me en kruipen zowat in mijn hals om lekker een dutje te doen en zachtjes in mijn kin bijtend te spelen.  Merlijn sopt graag aan mijn kleding en tept er vrolijk op los met zijn pootjes. Wicca doet heel zachtjes mekkeren alsof ze iets wil vertellen. Zo kunnen ze een hele poos blijven liggen en zelfs al spinnend in een diepe slaap verzinken. Ze voelen zich in ieder geval heel veilig bij mij.
Ze eten alsof ze nog nooit iets gehad hebben, Wicca slaat Merlijn gewoon weg van de bak om zo uit twee bakjes tegelijk te kunnen eten. Ze hebben elk hun eigen bakje maar dat maakt dus niet veel uit bij Wicca. Ik hou dit dus in de gaten zodat Merlijn wel voldoende kans krijgt om te eten.
Drinken doen ze ook goed en de kattebak is ook geen enkel probleem.
Groetjes Marja