Hayley

Hallo, ik ben het; Hayley.

De meeste mensen kennen mij wellicht al, want ik heb reeds enkele malen op de facebook pagina van Zwerfkat gestaan. Sinds die tijd is er weer het een en ander veranderd, dus doe ik nog maar eens een poging.
Een korte samenvatting voor de mensen die mij niet kennen of vergeten zijn wie ik ook alweer ben;
Ik woonde in een huis met nog 4 andere katten en 2 honden en ik was het mikpunt van pesterijen van hen. Hierdoor werd ik onzindelijk en kroop ik meer en meer in mijn schulp. Ik vermagerde en van mijn zelfvertrouwen was niets meer over. Zo kwam ik 5 maanden geleden bij mijn opvangmama terecht.
Na een moeilijke start ging ik met kleine stapjes vooruit. Ik was vanaf dag 1 weer zindelijk en kwam in de eerste maand al aardig wat in gewicht aan.
Langzaam kroop ik uit mijn schulp. Mijn opvangmama mocht al redelijk snel best veel met mij doen.
Vreemde mensen waren een no-go, zodra ik een andere persoon dan mijn opvangmama zag, rende ik gauw naar boven naar mijn veilige plekje.
Dit heeft een aantal maanden geduurd. Sinds enkele weken durf ik meer en meer in de woonkamer te blijven, ook als de andere mensen die hier wonen er zijn.
Er wonen hier nog 3 andere kattenvriendjes en hoewel mijn opvangmama dacht dat ze een plekje voor mij moest zoeken zonder andere katten, heb ik haar toch kunnen overtuigen dat 1 of 2 andere katten echt geen probleem zijn.
Zolang ze maar niet achter mij aan gaan rennen, want dan wil ik me wel even laten horen en een pets uitdelen.
Een druk gezin is echter nog steeds niets voor mij. Ik zou dan niet goed tot mijn recht komen, omdat ik teveel mensen in de gaten moet houden. Ik schrik nu eenmaal snel van drukte of lawaai.
Ik focus mij het liefst op 1 of 2 personen, dan ben ik een echte kroelkat, want knuffelen doe ik zoooo ontzettend graag.
Bij mijn eerste baasje mocht ik naar buiten in een afgesloten tuin. Mijn opvangmama heeft mij al die maanden binnen gehouden en de eerste tijd taalde ik er niet naar om naar buiten te gaan.
Sinds enkele weken begint het toch echt enorm te kriebelen. Ik wilde haar duidelijk maken dat ik toch echt behoefte had om even de heerlijke buitenlucht op te snuiven, zoals ik dat zeven jaar lang gedaan heb.
Ze aarzelde, maar heeft toen besloten dat ik onder toezicht van haar even de tuin in mocht. Ik heb enorm genoten hiervan.
Ik voel me weer levend en voldaan. Ik krijg steeds meer zelfvertrouwen en geniet van het leven hier bij mijn opvangmama.
Toch ben ik nog steeds op zoek naar een bijzonder plekje, waar ik veel aandacht krijg en waar ik eens naar buiten mag gaan in een afgesloten tuin.
Ik word heel graag geaaid, maar ben geen schootjeszitter. Om te slapen zoek ik mijn eigen plekje waar ik ongestoord kan uitrusten.
Ik ben netjes zindelijk, al verkies ik een open kattenbak boven een gesloten bak, maar dat mag toch geen probleem zijn.
Wat kan ik nog meer zeggen. Ik ben niet piepjong, maar wel nog speels en ik verlang naar een eigen plekje waar ik oud mag worden.
Ik verover je hart met mijn hunkerende oogjes en ik wil voor jou dat ene bijzondere katje zijn. Wil jij voor mij dat ene bijzondere baasje zijn?