Ibbe en Silke

Slik, het moment van vertrek was dus aangebroken, mijn langzittenblijvertjes Ibbe en Silke zijn vertrokken naar hun gouden mandje.
1 jaar en 3 maanden waren jullie terug bij ons, een erg lange tijd. Een tijd waar verdriet en vreugde soms hand in hand gingen, een tijd waarin ik jullie zag groeien. Jullie zagen katjes komen en gaan, nieuwelingen brachten soms stress voor jullie mee. Ik speelde menig keer met de gedachte jullie zelf te adopteren, maar dat zou betekenen stoppen met opvangen. Erg moeilijke keuze, want dan bleven veel katjes in de kou staan, die ook een kans nodig hadden. Jullie hadden rust en stabiliteit nodig, als ik jullie echt lief had wist ik dat ik jullie moest los laten. Echte liefde kan pijn doen, dat heb ik nu weer ervaren, jullie los laten was erg moeilijk....

Ibbe, lieve, mooie meid. Ibbewibbe, mijn mooi donker tijgermeisje, wat was je toch kroelerig geworden. Je grote, bange kijkers veranderden in nieuwsgierige, speelse karbonkeltjes. Jij vroeg wel 10 keer per dag om knuffels, dan kon je er helemaal voor gaan. Jij gaf wel zelf aan wanneer en hoe lang het mocht duren.
Ibbe, je was het niet eens met de verhuis. Je maakte het ons niet makkelijk. Het deed me zo\'n pijn om jou zo te zien. Twee grote kijkers, die me niet begrijpend aan keken. Vragende ogen, waarom doe je dit? Wat voelde ik me schuldig, ik had het gevoel je te verraden. Nu snap je het nog niet men lieve meid, maar als je meer op je gemak bent en je thuis gaat voelen, dan zal je snappen dat ik het uit pure liefde gedaan heb, jij hebt een rustiger omgeving nodig, niet te veel veranderingen, stabiliteit.
Ik had gezien hoe jij je liet kroelen toen Marjolein op bezoek was, ik wist dat ik het gewoon een kans moest geven. Dit was DE kans meisje,als het bij Marjolein niet lukt, dan lukt het nergens. Ibbe, lieverd, grijp je kans, laat je ware aardje zien, jou puur en lief karaktertje. Wees dapper lieve meid!!!!!

Ibbe en Silke wij hebben jullie met veel plezier een tijdelijke, veilige haven geboden, de geborgenheid, die jullie nodig hadden. We hebben met jullie gelachen en om jullie geweend, we hebben van jullie genoten, hopelijk hebben jullie ook van ons genoten. We hebben jullie een basis gegeven, op die basis moeten nu jullie baasjes verder bouwen, geef hun het vertrouwen lieverds. Wees dapper en stel jullie open, laat hun toe in jullie hartjes, jullie wacht een gouden toekomst.
Ik mis jullie heel erg, tranen vloeien weer bij dit afscheidsverhaal, jullie zitten voor eeuwig in men hart, nooit zal ik jullie vergeten. Gelukkig kan ik op bezoek komen, zo kan ik jullie blijven volgen en ook nog genieten van jullie. Ik kom jullie snel bezoeken, dat is beloofd!!!!!!
Het ga jullie goed meisjes, nog een zachte, voorzichtige aai over jullie bolletje en een zachte kus, daaaag meisjes van me, dapper wezen heh... Weet dat jullie opvangmama ook alle moed heeft moeten samen rapen om deze stap te zetten...
Neusjes van de poezels en likje van Wodan, ze missen jullie. Dikke knuff ook nog van Kim en Sven. Daaaag meisjes, komt goed hoor!!!!!

Reactie eigenaar:

Hallo,

Ik ben Billie, vroeger heette ik Ibbe maar ik ben nu vernoemd naar Billie Holiday, sjiek he. Past ook wel bij zo’n mooie donker getijgerde dame als ik. Na heel lang in de opvang gezeten te hebben en een paar keer voor korte tijd verhuisd te zijn, heb ik nu mijn huisje voor altijd gevonden, samen met mijn zus. Ik dacht dat ik thuis was bij het gastgezin, en daarom vond ik het in het nieuwe huis de eerste tijd heel eng. Dan verstopte ik me samen met Ella in de boekenkast of alleen achter de grote bank.
Ik wilde niks, alleen maar ver weg kruipen in een donker hoekje. En Ella ging vrij snel op onderzoek uit door het hele huis en maakte vriendjes met de andere 3 katten hier, maar ik heb gewoon wat meer tijd nodig. Maar als ik dan eenmaal weer wat beter in mijn velletje zit, dan gaat het ook heel snel hoor!
Ik zit nou nooit meer achter de bank, ik lig liever op een keukenstoel, of in een hangmandje van de krabpaal, of lekker op de vensterbank. En ik heb ontdekt dat die mensen hier ook heel goed kunnen aaien. Dus als ze ‘s ochtends beneden komen of als ze thuis komen dan spring ik meteen op de tafel en dan zet ik het op een gillen: “èèèh! èèèh! èèèèèèh!” om aan te geven dat ik geknuffeld wil worden. Ik ga nu ook al vaker naast het meisjesmens op de bank liggen, dan laat ik me daar kroelen.
Ik ben vriendinnetjes geworden met Brinka, zij voelt zo vertrouwd… Ik geloof dat ze vroeger ook met ons in het gastgezin gewoond heeft. Ik geef haar heel veel kopjes. Maar ik ben wel ook een beetje jaloers op haar; als zij geaaid wordt dan wil ik ook en dan ben ik er als de kippen bij! Zij durft ook op schoot; dat durf ik nog niet. Daar ben ik nog een beetje te onrustig voor. Als de mensen me benaderen op een plekje waar ik mijn rust wil, dan ga ik snel weg. Dat is me dan nog een beetje te eng. Ik geef zelf wel aan waar en wanneer ik wil knuffelen.
Spelen doe ik het liefst in mijn eentje, met een muisje of een balletje. Ik ga ook elke dag een frisse neus halen in de grote buitenren, dat is wel fijn. En achter Miles aanzitten, die knappe sterke zwart-witte jongen hier, dat vind ik ook leuk. Soms zijn de rollen omgedraaid en dat vind ik dan weer minder, maar het is een beetje geven en nemen he. Ik voel me hier nog niet 100% op mijn gemak, maar als het zo blijft gaan zoals nu denk ik dat ik hier wel gelukkig oud wil worden.