James

Lieve James,

Ik weet het nog goed. De eerste keer dat ik je zag, buiten op een druk kruispunt in Genk snuffelend aan wat vuil dat mensen hadden laten slingeren. Ik zag bange oogjes.

Je hebt het me niet gemakkelijk gemaakt. Een goeie week heb ik op en neer gereden naar Genk, vangkooien opnieuw opzetten omdat je ons te slim af was. Maar op het einde van de week had ik je te pakken. En opnieuw zag ik angst in je oogjes. Thuis wilde ik je sussen. Je kwam weer bij je vriendinnetje Anaïs en bij de drie pubers Ian, Lola & Liza. Je liet me rustig alles met je doen, maar de angst verdween niet uit je oogjes.

Na de castratie en vaccinatie van mijn witte familie, zoals ik jullie inmiddels was gaan noemen, mochten jullie bij in de woonkamer. Het vertrouwen van mijn eigen katten zou misschien wat angst kunnen wegnemen. Na een dag of twee zagen we Anaïs en Ian voorzichtig tevoorschijn komen. Weer een paar dagen later volgde Liza, en daarna Lola. Maar jij, lieve James, jij vond het wel prima daar onder de zetel. Zo prima dat je er bijna twee maanden woonde. Uren heb ik doorgebracht, plat op de grond op mijn buik, tegen je aan praten en met mijn ogen knipperen. En heel langzaam, maar zeker, veranderde de angst in je oogjes in nieuwsgierigheid, en daarna in voorzichtig vertrouwen.

Je zette je eerste stapjes in de woonkamer, en benoemde de hoge kast tot je nieuwe veilige plek. Prima, zo kon ik je tenminste zien en je geruststellen als ik zag dat je bang werd. Ik voelde je haarfijn aan.

Sinds een paar weken is de angst volledig uit je oogjes verdwenen. Als ik in die warme kijkers van je staar, dan zie en voel ik rust en blind vertrouwen. Telkens als ik naar je kijk, sluit je heel langzaam je oogjes. Alsof je wil zeggen: alles komt goed mammie, want ik hou van jou. Ik voel je dankbaarheid en je onvoorwaardelijke liefde. Je hebt bagage, je hebt een handleiding, maar lieve James, dat heb ik ook. Jij kent de mijne en ik de jouwe, dus welkom thuis lieve man!

Wij worden samen oud <3