Kaiké en Brinka

Brinka en kaiké, twee moeilijke vangakties, twee vuurspugende tijgertjes…..
Brinka, jij liep met je kleine hummeltjes aan een taverne. Deze lieve mensen waren bezorgd om jou en je kleintjes. Al snel bleek dat het geen gunstige omgeving was voor jou en je kindjes en jullie mochten binnen komen. Je verdedigde je kleintjes als een leeuwin, wat was je een super mama. Toen 2 van de 3 kleintjes ziek werden, begreep je al snel dat je hulp nodig had, dit was boven jouw petje. Ondanks al jouw en onze goede zorgen, verloren we de 2 lieverds. Munka en Benne werden veel te vroeg van deze aardbol gehaald. Frauke was een klein mama\'s kindje en dat was haar redding, ze kreeg van jou voldoende afweerstoffen om die rotziekte de baas te kunnen. Trouw waakte je over je kleine dochtertje, liet ons toe om haar te helpen verzorgen en samen wonnen we deze strijd, jouw derde kindje was gered. Je mocht je dochtertje zien opgroeien tot een klein parmantig dametje, zij kreeg al eerder haar gouden mandje.
Brinka jij bloeide open, je gaf ons je volste vertrouwen en werd een kroelkontje. Je bleek een speelse meid, je kon echt door het huis razen, spelend met balletjes en muisjes. De speeltunnel was je favoriete speeltuig, die liet je dan ook alle hoeken van de kamer zien.
Nu is jouw moment aangebroken, jij hebt jouw gouden mandje gevonden. Je mag bij lieve mensen gaan wonen, het klikte meteen met jouw nieuwe baasjes, de lintjes waren onweerstaanbaar he meid. Het duurde lang voor het juiste baasje kwam opdagen, maar het was t wachten waard hé meisje, want wat bof jij toch !!!! Je mag nu samen met Kaiké vreugde brengen, bij een jong koppel in Schinnen. Geniet met volle teugen, lieve meid, je hebt \'t dubbel en dik verdiend!!!!!
Kaiké, kleine piepe muis. Wat heb je ons toch ongerust gemaakt, maanden moesten we geduld oefenen, eer we je te pakken hadden. Je was ons steeds te sluw af..... Maar uiteindelijk hadden we je toch bij de lurven, na meer dan 4 maanden, mochten we je in onze armen sluiten. Je nam ons dit niet dadelijk in dank af, je was een kleine tijgerin. Als we door al dat geblaas en gegrom heen prikten en je in de armen namen, dan ging je genieten, je voelde je veilig in onze armen. En toch was \'t steeds weer \'t zelfde ritueel, een briesend leeuwke overmeesteren, om dan een mak lammetje in onze armen te houden. Wat was je klein en broos...zo fragiel. Al snel hadden we door, dat je niet oké was, er zat iets fout. Na bloedtesten werd duidelijk dat je niertjes niet goed werkten, je kreeg medicijnen en speciale voeding, daarvan knapte je op. We maakten ups en downs mee, slapeloze nachten om jou. Uiteindelijk knapte je op, je vachtje ging glanzen, je kwam zowaar aan!!! Misschien ben je een blijvend nierpatiëntje, maar toch is er nog een beetje hoop dat je problemen van voorbijgaande aard zijn. De toekomst zal het uitwijzen, lieve meid. Maar één ding is zeker, jouw baasjes hebben bewust voor jou gekozen en ze zijn bereid om samen met jou de strijd aan te gaan.
Brinka en Kaiké, zet \'m op meisjes, laat jullie mooie karaktertjes zien, geniet met volle teugen...
Ibbe en silke missen jou Brinka, wij missen jouw koffiekransjes en je doldwaze buien. \'s Morgens geen Brinka die komt begroeten en vragen om als eerste geknuffeld te worden, geen streeltjes langs onze benen...Maar jouw baasje is zo lief om ons elke stap mee te laten beleven en dat voelt goed lieve meid, jij bent op goede weg, jij hebt echt je thuis gevonden.
Kaiké, we horen dat jij je vriendinnetje Dante mist... Dante mist jou ook lieverdje. Even moedig doorbijten, kleine meid, jij hebt een mooie toekomst voor de boeg, lieve mensen die van je houden, een veilige, warme thuis. Hopelijk vind je troost bij Brinka, gaat ze je weer over je bolleke likken, zoals ze deed als je ziek was, komt wel goed kleine piepe muis...
Meisjes, ik kom jullie zeker opzoeken, dat is beloofd!!!! Jullie zullen ook voor eeuwig in mijn hart wonen, mijn speciale meisjes, mijn zorgenkindjes...
Neusjes van al jullie speelvriendjes en dikke knuff van jullie opvangmama Marina, Kim en Sven. Wees lief, mijn schatjes...

Reactie eigenaar
Hallo!
Bij deze een berichtje over Brinka en Kaiké. Kaiké, die nu Ruby heet, voelt zich inmiddels echt volledig thuis en heeft zich ontpopt tot een vreselijk lief, speels knuffeltje. Ik lig dit nu op de bank op mijn laptop te tiepen en Ruby ligt nu bovenop mijn linkerschouder, stijf tegen mijn gezicht aan, in mijn oor te spinnen en zich (en mij!) te wassen. Het gaat echt ontzettend goed met haar, ze drinkt heel goed en eet ook meer dan prima van haar nierdieet en ze ziet er goed uit. Brinka voelt zich ook steeds meer en meer thuis, ze heeft nog wat meer tijd nodig om zich helemaal op het gemak te voelen. Maar ook zij eet en drinkt goed en durft steeds meer, ze duikt niet meer weg als ik in de buurt kom en gaat steeds vaker op onderzoek uit. Onderling zijn de dames nog een beetje elkaar aan het uittesten, ze zijn er zelf nog niet zo uit wie nou de baas in huis is. Maar de laatste 2 dagen zie ik ze toch steeds vaker vrij dicht bij elkaar liggen en samen dingen ondernemen, alhoewel er af en toe ook nog wel geblazen en gemept wordt (maar nooit heel heftig).

Ik laat de dames even zelf aan het woord:

Brinka:
Noujaaaaaaa, hoe durven ze! Ze hebben mij zomaar verhuisd! Dat kán toch niet zomaar? De eerste dag ben ik heel demonstratief in mijn reismandje blijven zitten, om duidelijk te laten merken dat ik teruggebracht wilde worden. Maar op den duur wordt dat ook saai en ‘s nachts ben ik dan maar onder de bank gaan liggen. Mijn nieuwe mama kwam een paar keer per dag op de grond liggen om met me te praten of met een lintje te spelen, maar ik ben er lekker niet meteen onderuit gekomen, wat denkt ze wel. Puh, als ik beledigd ben, dan ben ik ook goed beledigd! Dat heb ik lekker 2 dagen volgehouden. Maar ik ben ook wel heel nieuwsgierig aangelegd en ondanks dat ik het allemaal een beetje eng vond, ben ik toch maar eens onder de bank uit gekropen nadat ik wat gegeten had. Toen heb ik wat gespeeld en daarna op de bank gelegen, en ‘s nachts heb ik die lekker volgescheten. Ik mag dan wel onder de bank uit zijn, ik wilde wel nog even laten merken dat ik het er nog steeds niet mee eens was! Mja, de blikopeners houden vol en zeggen dat dit toch echt mijn nieuwe huisje is, dus beetje bij beetje ben ik toch maar op onderzoek uitgegaan. Je kunt er dan maar beter het beste van maken he. Ik had toch wel snel in de gaten waar mijn eten en drinken stond (eerst schoof mijn mama dat maar onder de bank in tot onder mijn neus) en ik weet nu ook waar ik naar het toilet kan.Omdat ik het eerst allemaal zo eng vond heeft mijn mama speciaal voor mij namelijk mijn eten naast de bank gezet en ook een extra toilet. 

Zo langzaam begin ik me hier steeds meer op het gemak te voelen en ik lig nog maar af en toe onder de bank of achter de kast. Het is eigenlijk veel leuker om op de vensterbank te liggen en lekker naar buiten te kijken. Kaiké is met mij meeverhuisd, die komt altijd heel vriendelijk prrrrt roepend naar mij toe, en af en toe vind ik dat best maar af en toe moet ik wel even laten merken dat ik de baas in huis ben hoor! Zeker als ze me aan het plagen is. Maar soms ga ik ook wel naar haar toe en eigenlijk is het hartstikke spannend om samen naar buiten te kijken of de bovenverdieping te gaan verkennen! Weet je wat ik ook vreselijk leuk vind? Als mijn nieuwe mama met me speelt, vooral met dat lintje, dat vind ik fantastisch! Ik ben zo’n speelvogel, ik kan uren achter dat lintje aan en door de tunnel racen. En het hengeltje met die leren koordjes aan vind ik ook heel spannend. Als ik dan klaar ben met spelen en ik lig weer lekker op de vensterbank dan komt mijn mama er vaak bij zitten en even lekker met me kletsen en me kleine aaitjes geven. Een voorzichtig aaitje vind ik nu wel goed maar dan is het wel weer genoeg hoor, dan sla ik haar vinger weg, want ik vertrouw haar nog niet helemaal. En mijn papa houd ik ook goed in de gaten want die heeft zo’n grote schoenen dus dat vertrouw ik ook niet. Maar dat komt nog wel want ze geven me hartstikke lekkere brokjes en ze laten me gewoon mijn gangetje gaan, ik heb gewoon nog eventjes tijd nodig om me volledig op het gemak te voelen. Maar mijn mama zegt dat dat helemaal niet erg is en dat ik alle tijd van de wereld krijg.
Kaiké:
Hallo, ik heet nu Ruby, da’s kort voor Ruby Q heb ik me laten vertellen. Mijn mama maakt namelijk muziek in een bandje dat Quramitry heet en mijn papa in een bandje dat 21 Eyes of Ruby heet. En omdat ik ook nog op dinsdag verhuisd ben (het liedje Ruby Tuesday kennen jullie wel he) noemen ze me nu dus Ruby. Daar luister ik al heel goed naar als het me uitkomt! Het verhuizen vond ik een beetje akelig, in de auto moest ik soms een beetje piepen maar als mijn nieuwe mama dan tegen me praatte ging het wel weer. Toen we in mijn nieuwe huis kwamen hadden ze mijn reismandje vlak voor mijn oude vertrouwde huisje gezet, dus toen het deurtje openging ben ik daar meteen in gaan zitten.
Maar ik ben heel nieuwsgierig dus ik was er ook heel snel weer uit. Toen heb ik goed en luid piepend de kamer onderzocht, dat was hartstikke spannend. Af en toe ben ik ook Brinka gaan vertellen wat ik al allemaal gezien had maar die bewoog zich niet. Toen ik alles goed bekeken had ben ik in het holletje van de krabpaal gekropen om daar van alle indrukken te bekomen.
 
De volgende paar dagen heb ik veel in dat holletje gelegen, maar ook veel het huis verkend en al goed gespeeld. Er is hier veel leuk speelgoed, lintjes, hengeltjes, balletjes, muisjes (zelfs eentje die vanzelf loopt als mijn mama er even aan geprutst heeft!), speeltunnels, en ik vind het allemaal hartstikke leuk. Ik heb ook nog gezocht naar Dante, maar die is niet meeverhuisd. Ik heb haar wel heel erg gemist en daar ben ik een beetje verdrietig van geweest de eerste paar dagen maar nu gaat het goed met mij hoor. Want ik kan bij mijn mama of papa altijd aandacht vragen en die krijg ik dan meestal ook. Ik durf nog niet zo goed de hele nacht naar boven dus ik ben altijd heel blij als mijn mama ‘s ochtends naar beneden komt, want als ik haar dan roep krijg ik lekker veel knuffels en eten. Als ik dan klaar ben met eten dan zit ze meestal aan de tafel naar een groot stuk papier te staren en erin te bladeren, daar snap ik niks van, wat is er nou aan dat papier? Dus dan ga ik maar bovenop dat papier rondlopen of liggen, want als ik erop lig is dat stuk papier veel mooier natuurlijk. Bijkomend voordeel is dat ik dan weer lekker geknuffeld word. Ik vertel mijn mama dan hele verhalen over wat ik ‘s nachts allemaal heb gedaan en wat ik vandaag allemaal wil gaan doen. Als ik dan genoeg knuffels heb gehad ga ik lekker een tijdje ravotten.

Na het spelen dan gaat mijn mama meestal op de bank zitten en dan kruip ik bij haar. Lekker op haar schouder ga ik dan zitten. Dan was ik me eerst en daarna was ik ook mijn mama. Ondertussen houd ik de boel goed in de gaten: als ik een vreemd mens de tuin in zie lopen dan loer ik hem helemaal uit en als hij te dicht bij de deur komt dan ga ik heel hard grommen, net zolang totdat ik hem weggejaagd heb! En als ik dan moe geworden ben dan stop ik mijn kopje diep weg in mijn mama’s nek en dan val ik al spinnend in slaap.

Brinka woont hier ook, dat vind ik wel leuk. Ik ga telkens vragen of we samen iets zullen gaan doen, maar Brinka heeft niet altijd zin en dan doet ze niet zo aardig tegen me. Nou moet ik eerlijk bekennen dat ik Brinka ook af en toe plaag en niet zo aardig terugdoe, maar we zijn steeds vaker aardig tegen elkaar en we gaan steeds vaker lekker samen op de vensterbank naar buiten zitten kijken of op de eetkamerstoelen slapen of de bovenverdieping verkennen. En samen met onze mama spelen is ook leuk. Ik denk dat we nog wel echte vriendinnetjes gaan worden hoor, ik blijf het gewoon proberen.

Ze hebben me trouwens verteld dat mijn niertjes niet zo goed werken en dat ik daarom ander eten krijg dan Brinka en dat ik ook niet aan Brinka’s eten mag zitten. Dat vind ik hartstikke gemeen want Brinka’s brokjes ruiken superlekker en Brinka eet meestal haar natvoer niet op, nou dan kan ik het toch zeker beter opeten dan dat het blijft staan? Maar het mag blijkbaar echt niet. Echt stom want ik ben helemaal niet ziek hoor, ik eet en drink heel goed en ik ben reuze actief, en mijn vachtje glimt van alle kanten. Dus ik geloof er geen barst van. Gelukkig is dat dieetvoer wel hartstikke lekker dus dat is tenminste iets! Ik ben heel erg blij met mijn nieuwe mama en papa en huis, nou nog hopen dat Brinka snel echt vriendinnetjes met me wil worden en dan hoop ik hier nog heel veel mooie jaartjes te hebben!

Veel liefs van Marjolein en Antoine en een neusje van Brinka en Ruby