Kareltje

Alweer eens een mooi staaltje van dierenliefde beste lezers!
Op 1 januari maakte een vriendin van onze meldster terloops een opmerking, dat er een gewonde kat in haar tuin lag. " Ja, hij kan niet meer lopen." Deze aardige vriendin wilde zelf geen melding doen en wilde zeker niet ingrijpen. Het raakte haar gewoonweg niet. De meldster mocht niet eens op haar gazon komen om dit katertje te pakken. Er werd dus aan de rand van het gazon een vangkooi geplaatst.
Op 5 januari ( lees: minstens 5 dagen heeft deze kat AFGEZIEN) strompelde de kat in de vangkooi. Godzijdank.
Het zag er beroerd uit voor Kareltje. Zijn rechterachterpoot was verbrijzeld en zijn staart hing nog met enkele draadje aan zijn achterlijfje. Woorden schieten tekort, wat afgrijzelijk. Wat is er toch met je gebeurd lieve jongen.
Dezelfde dag is Kareltje geopereerd: zijn pootje werd geamputeerd en zijn staart is er tevens volledig afgehaald.

Kareltje stelt zichzelf voor:
Hoi, hoi ik, Kareltje, wil jullie wat vertellen. Ik had heel erge pijn aan mijn pootje en staartje, ik werd er echt ziek van. Ik had al om hulp gezocht, maar niemand die me in zen armen nam om te troosten. Tot een lieve dame kwam, ze keek naar me en vertrok weer om even later met lekker eten terug te komen. Ik heb haar nadien nog een paar keer gezien, ze vond mijn schuilplaats niet.
Toen ze ontdekte waar ik me schuil hield, kwam ze met een raar ding afgedragen, daar werd lekker jammie eten in gezet en ze vertrok weer. Ik ben dan in dat ding gestrompeld en achter me klapte iets dicht, o jee wat nu..... Ik had zo'n erge honger dat ik toch maar onmiddellijk ben gaan eten, zorgen maken kon ik me later nog, dat eten kon me dan toch niemand meer afpakken.
Die lieve dame kwam al heel snel terug en droeg me in dat rare ding mee naar ene ome Alex, die zou men pijne pootje en staartje gaan verzorgen. Ik kreeg een roesje en toen ik weer wakker werd was de pijn veel minder, ik miste wel een pootje en staartje, maar wat een verlichting zeg.
De dag nadien kwam die lieve dame me weer halen. Ze fluisterde me in men oortje dat ze mijn opvangmama was en dat ze me heel goed zou gaan verzorgen.
 Amai mensen ik word hier echt goed verzorgd, en knuffels kom ik zeker niet te kort.
Soms denk ik wel o neeee, alweeeeer een kusje op men koppie, kan t effe ja........ Eerst werd ik niet zo graag gepakt, maar nu kan ik echt liggen genieten op schoot. Iedereen die me ziet, vind me een liefie en een mooike. Zal mij een zorg wezen wat ze van me vinden, als ik men buikje maar vol krijg en een lekker warm mandje heb, dan ben ik al lang tevreden.
Rennen kan ik al als de beste en klauteren gaat me ook goed af, ik heb zelfs weinig tot geen moeite met evenwicht, goed heh...... Jaja lieve mensen, met mij gaat het goed, ik geniet weer van het leven.