Kay

Dag Kay, mijn kleine, lieve hartenbreker.

Het zat je nog niet echt mee in je jonge leventje. Nog zo klein en al de nare kant van het mensdom leren kennen…. En toch zocht je meteen genegenheid, knuffelen wilde je en nooit meer stoppen. In het begin was het allemaal wat moeilijk, je had verlatingsangst. Begrepen we ook wel hoor jongen, je zou voor minder….   De gezondheid wilde ook niet zo best mee. Het was even tobben geblazen.

Ik zal dat heerlijke snoetje nooit vergeten, alleen die blik al deed ons hart smelten. En niet enkel het onze,  je baasje was ook op slag verliefd toen hij je foto zag. Je bent met je kontje in de boter gevallen lieve jongen. Dat heb je ook wel verdiend na die nare start. Je baasje zijn geduld werd erg op de proef gesteld, maar het wachten werd dubbel en dik beloond. Eindelijk was het zo ver, je mocht naar je gouden mandje vertrekken. Wat ben je met open armen verwelkomd!

Hier is het nu stil, mijn kleine vriend. We missen je gekke fratsen. Naarmate je gezondheid verbeterde, werd je ondeugender. Je werd sterker en liet zien dat je ook veel meer kattenkwaad kon uit halen. Wat je in t begin te stil was, dat heb je nadien dubbel en dik ingehaald. Wat ben je toch uitgegroeid tot een lieve, speelse bengel.

We missen vooral je knuffelsessies en spinconcerten. Het ontbijt is niet meer hetzelfde zonder jou onder mijn kamerjas. Een ronkend motortje, heerlijk genietend onder JOUW kamerjas.

Matte vindt het maar raar dat hij kan rond lopen zonder een kleine stalker. Niets meer wat hij van zijn pootjes of rug moet schudden. Geen Kay meer die hem soms best het leven zuur kon maken. De arme jongen had het soms toch erg te verduren met zijn kleine vriend. Maar stiekem mist hij je wel, kleine jongen.

Ook Lucy mist haar kleine vriendje. De eerste dag was je erg onder de indruk van onze hond, Lucy. Maar je leerde al snel dat je voor haar niets te vrezen had. Je had die grote viervoeter al snel onder controle. Elke ochtend zat je klaar om de keuken binnen te glippen, recht naar Lucy. Elke  ochtend onstuimige begroeting en maar kopjes en neusjes geven. Als Lucy dan mee in de woonkamer ging begon het feest pas echt. Dan kon je je ninja aanval en sluiptechnieken oefenen op Lucy. Je was ook zo lief het kussen te delen met lucy. Zij mocht een derde van haar kussen hebben, op de rest lag je languitgestrekt te snorren.

Ook al ging het afscheid niet zonder traan, het voelt goed. Je krijgt een warme thuis, met veel liefde. Een makkertje waar je mee kan spelen en ravotten. Ik hoop dat je snel dikke vriendjes wordt met Bruno. Geniet van je nieuwe leventje….

Dikke kus nog van je opvangmama Marina en natuurlijk ook van kim.

Update van de eigenaar:
 

Hoi hoi,
 
Eventjes een update over deze twee bandieten.
Ze zijn nu 2 dagen samen. Aanvankelijk verliep het niet zo goed. Ze vielen mekaar vaak op een speelse manier aan, maar er was niet echt rust in huis! Deze morgen echter, vonden we ze samen slapend bovenop de krabpaal. Het lijkt dus alsof ze mekaar wel aan het vinden zijn.
 
Kay zijn stoelgang is 'keutelvormig' :D, maar toch nog niet heel vast. Hij voelde zich snel thuis en heeft deze nacht bij ons in bed geslapen. Kay staat zijn mannetje wel, het is nog moeilijk om uit te maken wie nu de baas is. Hij is speels, maar wil toch af en toe met rust gelaten worden. Hij tast ook onze grenzen af door overal op te springen, maar hij luistert wel als we zeggen dat hij af moet.
 
Bruno is een katertje met een echt eigen karaktertje. Hij is héél actief (soms tot ergernis van Kay), maar op zijn manier ook heel aanhankelijk. Hij haalt soms zotte toeren uit zoals spurten door het appartement en dan tegen dingen opbotsen, misschien maar goed dat hij nu een speelkameraadje heeft. Hij eet goed en groeit als kool!
 
Kortom een heel schattig duo en we hoeven geen televisie meer op te zetten. Cinema genoeg! :D
 
Groetjes Carola & Oskar
Pöotjes van Kay en Bruno