Keane 120 en Oasis 120

Lieve Keane,
Drie maanden geleden ving ik je tijdens een vangactie in Lanklaar samen met je broertjes en zusjes. Wat was je toen boos op de hele wereld. Die boosheid ging niet een-twee-drie over. Je wilde helemaal niks van ons weten, vond ons maar eng en vertrouwde ons niet. Blazen, blazen, bijten krabben. Wat heb ik allemaal niet moeten doorstaan? Maar dat interesseerde me niet, het deed me zoveel verdriet om te zien hoe bang je voor ons was. Ik wilde je zo graag laten zien dat je helemaal niet bang hoefde te zijn en dat we alleen maar het beste met je voor hadden. Elke dag probeerde ik je vertrouwen te winnen met lekker eten en veel, heel veel aaitjes op je bolletje. Daar genoot je van en al spinnend vroeg je om meer. Helaas was het 's ochtends weer voren af aan beginnen. Alles wat we die dag hadden opgebouwd was 's nachts weer weggevaagd. Maar keane, we bleven volhouden, jij en ik. En het begon z'n vruchten af te werpen. Beetje bij beetje begon je aan me te wennen en dulde je me in je buurt. Je liep de hele dag met je staart omhoog door het huis en hoorde gewoon bij de rest van onze huisdieren.
Aaien werd een dagelijkse bezigheid. Op schoot liggen deed je niet en dat maakte me ook niet uit, want jij bepaalt. Na het vetrek van je zusje Raccoon werd je erg close met je zusje Oasis. Jullie waren onafscheidelijk. Waar jij was, daar was zij ook. En daarom, lieve Keane, ben ik ook zo ontzettend blij dat je vandaag samen met je zusje Oasis aan je nieuwe reis bent begonnen. Je nieuwe baasje, Corrie, is een echte dierenvriendin en zij gaat jullie heel goed verzorgen. Ze weet dat ze geduld met jullie zal moeten hebben en dat jullie rustig moeten wennen, maar dit was voor haar geen probleem. Die tijd gaat zij jullie geven. De leegte en het verdriet wat je achter laat wegen niet op tegen de blijdschap die ik nu voor jou voel.
Lieve, lieve Keane, het ga je goed lieve meid. Samen met je zusje! Ik zal je missen.
Liefs Romy