Kiara

Dag lieve Kiara,
Als één van de acht hebben we jou uit een schuurtje op een weiland geplukt. Samen met je zeven (half)broertjes en zusjes kwam je bij ons in de opvang. Het was een vrolijke en dolle boel in onze kattenkamer. Toen sloeg het noodlot toe, want het kattenziektevirus drong onverwacht binnen en sloeg genadeloos toe. Een voor een werden je broertjes en zusjes heel erg ziek, en helaas, heel triest, behalve je babybroertje hebben we ze, ondanks alle inspanningen en moeite en hulp van dierenarts Brecht, niet kunnen redden. Jij was de enige, die het helemaal leek te doorstaan, je bleef vrolijk en actief, maar op het moment dat je eigenlijk alleen overbleef, kreeg het virus ook jou te pakken. Dit kon niet, dit mocht niet, het kon niet waar zijn dat we jullie allemaal moesten laten gaan! Een heel hard gevecht hebben we gevoerd, Brecht die heel veel voor je klaar stond, Martin, die nachten opbleef om maar te proberen jou vaak te laten drinken, en jij, doodziek en lamlendig, maar opgeven wilden we allemaal niet. Na een paar dagen leek het net wat beter te gaan, maar toen liet je ons weer schrikken, want je had weer 40 graden koorts. Maar gelukkig: ook dat ben je te boven gekomen en toen volgde er een heel lange weg tot volledige genezing. Moeizaam, met kleine beetjes, speciaal dieet- en krachtvoer, heel vaak per dag, veel drinken, maar je begon te groeien en ook langzaam, heel langzaam, grammetje voor grammetje, in gewicht aan te komen.
Je was vrolijk, dartel en speels, eindelijk mocht je ook beneden komen spelen en rondscharrelen. Maar helaas bleek, dat je toch aan die nare ziekte wat overgehouden had. Een moeilijk woord: je hebt cerebellaire ataxie, je bent een zogeheten trilkitten, gelukkig niet in een heel erge vorm, en voor jou betekent het, dat je regelmatig door je achterpootjes zakt, niet zult kunnen klimmen en dat je koppetje af en toe trilt. Maar verder heb je nergens last van, je kunt je supersnel voortbewegen, al ziet het er wat mal uit, en je bent voor den duvel niet bang, je hebt een zeer eigen willetje, je maakt duidelijk, dat je je eigen gang wilt gaan, maar op zijn tijd wil je toch ook een uitgebreide knuffelbeurt. Dankzij een serie vitamine B injecties van de dierenarts in Nuth, die meer ervaring hierin heeft, is bij jou je doen en laten toch duidelijk verbeterd, al zullen de gevolgen van kattenziekte blijvend zijn.
Nu ben je geadopteerd door Johan en José. Het zijn de buren van dierenarts Brecht. Ze hebben jou in de meest slechte periode leren kennen, omdat we bij Brecht zo vaak buiten moesten wachten vanwege het besmettingsgevaar. Ze waren gelijk stapelverliefd op je, maar toen hing je broze leventje nog echt aan een zijden draadje, dus van een eventuele adoptie kon nog lang geen sprake zijn, je moest hier eerst doorheen komen en ook dan was er nog een lange weg te gaan. Maar in de tussentijd hebben jullie elkaar wel goed leren kennen, ze kwamen vaak bij jou op bezoek om te kijken naar je vorderingen, en eindelijk dan: nu is het dan zover, dat je naar hen toe mag verhuizen. Daar ga je dan, naar grote kater Pierke en twee hele grote honden, en we weten zeker dat jullie vriendjes zullen worden en dat je daar je eigen fijne plekje zult veroveren. Gelukkig blijf je heerlijk in de buurt en zullen we je ze af en toe nog eens bezoeken, want voor ons ben je \"ons eigen kleine wondertje\".
Lieve Kiara, we wensen je heel veel geluk en hopen dat je een hele grote mooie poes zult worden.
Een hele dikke knuffel van je opvangpapa Martin en opvangmama Ilse, van Tommie, Sunny, Azrael, Quierro, B.B., en natuurlijk van je eigen kleine baby-broertje BebÌca.