Kim

Deze katten leefden in en rond het huis van een mevrouw die onlangs overleden is.
 

Kennen jullie dat liedje “Ik heb eerbied voor jouw grijze haren.” ’t Is eentje vanuit de jaren zestig van Gert Timmerman. Moet je maar eens opzoeken op Youtube. Die tekst… das nu eens echt op mijn lijf geschreven se! Ik zal even het refrein kopiëren:

Ik heb eerbied voor jouw grijze haren 
Zij bekronen je lieve gezicht 
Zij verzachten de sporen der jaren 
Na een leven van werken en plicht 
Ik heb eerbied voor jouw grijze haren 
Voor je rimpels van zorgen en pijn 
Ik wil trachten voor hen die ze dragen 
Altijd een bron van vreugde te zijn.

Wacht… ik zal even wat over mezelf vertellen. Je zal het dan wel begrijpen. Ten eerste, mijn looks. Tja… daar kan je niet naast kijken hé? Mijn vacht is grijs met wat plukjes bruin erin. Ik ben zo geboren maar ik vind dat wel ‘klasse’ hebben. Dat dwingt eerbied af. Vind je niet? Ik heb trouwens altijd de allures van een rijpere kattin gehad. Ik moest wel want ik leefde samen met maar liefst 50 andere katten! Bovendien heb ik inmiddels de respectabele van 10 jaar bereikt! Reken dat eens om naar mensenjaren? Maar hey?! Dat betekent niet dat ik afgeschreven ben hé! Nee, nee, bijlange niet! Ik ben nog heel actief. Ik ben een echte babbelkous en wil overal bij zijn. Ik kan ook echt genieten van aandacht en steek nog graag deugnieterij uit. Zo probeer ik elke kamer binnen te glippen op zoek naar een lekker hapje of een zachte slaapplaats. Ik heb al meerdere nachten elders doorgebracht dan mijn oorspronkelijk toegewezen kamer. Maar ja… ik ben allemansvriendje. Zowel van de verzorgers als van de andere poezels die hier wonen. Dus is dat ook helemaal geen probleem. Ze laten mij maar doen omdat ze weten dat ik geen ambras zoek met andere bewoners. Zoals op mijn filmpje te zien, bewaak ik ook pakjes ;-) want anders komen vreetschuren Leo en Pêche dat open prutsen en opeten. Mag niet! Enneuh... zet het geluid maar goed open dan hoor je mij vollenbak prrrrrrrrten. Misschien moet ik zelf een zangcarrière overwegen? Wat denk jij? 
Maar nu komt de aap op de koord of de kat uit de mouw… hoe zegt men dat juist? Ik ben op zoek naar een nieuwe thuis. Doordat mijn baasje kwam te overlijden belandden ik en vier soortgenootjes (van de 50) in Villa Vagebond. Het was mijn vrouwtje haar grootste wens dat ik niet aan mijn lot overgelaten werd. Dat iemand toch nog eerbied kan opbrengen voor mijn grijze haren. Letterlijk en figuurlijk! Daaronder zitten rimpels van zorgen en pijn, maar ik wil voor jou altijd een bron van vreugde zijn! Wie verzacht de sporen van de jaren? Voor wie ben ik de ware? Zie je een kennismaking wel zitten?