Kito

Hoi jij daar…

Ik ben Kito. Mijn naam is niet zomaar gekozen—het betekent “juweel” in het Afrikaans. En eerlijk? Dat klopt wel een beetje, want onder mijn pootje draag ik een klein hartje. Een geheime schat, alleen voor wie goed kijkt.

Ik ben een wit-zwart gevlekt meisje met een getijgerd snoetje. Een beetje van mama, een beetje van papa… en helemaal mezelf.

In het begin kijk ik de kat uit de boom. Ik observeer, luister, en beslis dan of jij mijn mens bent. Maar als ik je eenmaal vertrouw… dan ben je mij kwijt—of eigenlijk, ik jou niet meer Ik volg je overal. Naar de keuken, naar de zetel, zelfs naar plekken waar je dacht alleen te zijn.

Spelen? Oh ja, dat kan ik als de beste! Rennen, springen, dansen met een kromme rug (dat is mijn specialiteit trouwens ). Maar na zo’n stoere show… verdwijn ik snel weer onder het bed bij mijn mama. Gewoon, voor de zekerheid.

Mijn opvangmama heeft een badkamer. En die badkamer… is magisch. Zachte handdoeken, warme plekjes—perfect om stiekem te slapen. Helaas… ons geheime plekje is ontdekt. Maar dat maakt het alleen maar spannender, toch?

Als mijn opvangmama fluit, sta ik meteen paraat. Etenstijd is heilig. Eerst lekker smullen, en daarna—heel netjes—ga ik naar de kattenbak. Ja hoor, ik ben een propere dame. Plasje, kakske, en klaar voor de volgende ronde: spelen, ravotten en uiteindelijk heerlijk slapen. Alleen, of dicht tegen mijn zus Nala aan.

Soms speel ik met mijn broer en zussen, soms trek ik me even terug. Ik weet precies wat ik nodig heb.

En nu… zoek ik jou.

Iemand bij wie ik mezelf mag zijn. Speels, een beetje voorzichtig, maar vooral heel lief. Iemand die mijn kleine hartje onder mijn pootje wil ontdekken.

Misschien ben jij dat wel?