Lauren

Lieve Lauren
Je hebt het voor elkaar he meiske! Effe tellen hoor, mmm, 9,10,11,12...13??? Ben jij al nummer 13? "Twaalf is echt het maximum" hoorde ik mijn man nog zeggen.
Lachen he Lauren.
Ik heb je zelf mogen vangen in Hasselt, het was een echt groot avontuur! Ik greep je bij je staart en propte je in de reismand, ik moest  wel, om jou te redden.
Je had enorme abcessen op je halsje, stuk of 8 gaten telde ik. Je was bang, zo bang.
Toen je halsje was genezen, begon het volgende drama: je werd kaal! Hopla, weer naar de dierenarts en je moest weer behoorlijk onder de medicatie.
Je mocht rondlopen in ons huisje en wat genoot je daar toch van. Jij mocht alles.
Peter en ik namen je zoals je was... jij mocht doen wat je wilde: wegspurten voor ons, wegduiken voor geluiden, sluipen wanneer jij gevaar rook, we hadden respect voor je. Oppakken hebben we nooit gekund, maar nu pas, na maandenlange opvang, durfde je me vandaag plots een kopje te geven. Volgens mij schrok je er zelf van he meid. Je bent een tevreden poesje: fijn luieren, spelen met de Panic Mouse, lekker smikkelen en heel soms gestreeld worden en daar enorm van genieten.
Blijf maar heel gauw bij Peter en mij, je bent een fantastisch dier, we houden gewoon van jou.
Opvangmamma Sabine