Leda en Lotte

Lieve Lotte en Leda,
Wij namen afscheid op een moment dat er heel erg veel verdriet was. Verdriet om het verlies van 5 kattenvriendjes en de ziekte van het zesde katje. De onzekerheid en de uiteindelijke vreselijke uitslag hebben ervoor gezorgd dat jullie een jaar op jullie afscheidsverhaaltje moesten wachten. Toch wil ik het alsnog schrijven. Want jullie zijn het meer dan waard.
Jullie kwamen zes dagen na de plaatsing van mijn drie dropjes binnen, februari 2013. Het sneeuwde die avond, jullie waren klein en mager, nooit mensen gezien, nooit gevoerd geweest, en zo ontzettend bang. Eenmaal thuis waren jullie zo van slag van alle belevenissen die dag, dat jullie als het ware ontploften en zelfs via de afzuigkap en de oven probeerden weer buiten te komen. Ik wist meteen dat ik niet zomaar een paar schuwe katjes in huis had gehaald!
Na een nachtelijke vangactie konden jullie eindelijk in de bench bijkomen van alles. Ik heb jullie weken niet gezien, maar zag af en toe jullie mandje bewegen en het eten verdween. Na verloop van tijd mocht ik jullie 's nachts bewonderen, en keken we elkaar eens taxerend aan. Jullie kregen langzaam meer ruimte, ik mocht dichterbij komen, en stukje bij beetje werd de wereld door jullie veroverd. Elke dag opnieuw.
Ja elke dag opnieuw, want iets klopte er niet helemaal. Jullie waren veel ouder dan we bij binnenkomst hadden geschat, veel schuwer, veel banger, maar er was nog iets. Mijn ouders tipten me over autisme bij katten, en toen vielen er heel veel puzzelstukjes op hun plaats. We vonden samen een tactiek die voor ons werkte, en langzaam kwamen jullie los. Leda ontdekte de woonkamer, en Lotte durfde achter haar zus aan de kamer te ontdekken. Leda ontdekte het bed, en Lotte durfde ook op bed komen. En na 18 maanden waren we eindelijk zover dat Leda geaaid durfde worden en zelfs even (vol spanning) op schoot durfde zitten. Bij Lotte is het in die drie jaar vrijwel nooit zover gekomen, maar dat was ook goed, he meisje. Want je kroop wel lekker dicht tegen me aan.
Ik moest jullie benaderen op jullie voorwaarden, en elke dag konden die voorwaarden anders zijn. Ik moest jullie lezen en leren hoe jullie de wereld zagen. Maar als we zo met elkaar omgingen, dan ging het ook erg goed met jullie. Zelfs visite werd steeds minder eng als die op jullie voorwaarden binnen kwamen.
En toen kwam het telefoontje van jullie nieuwe mama. Dat klonk heel erg goed. Iemand die helemaal totaal voor jullie wilde gaan, met al jullie bijzonderheden. Ze wist dat het lang zou duren voordat jullie je thuis zouden voelen bij haar, maar jullie mochten het helemaal op jullie eigen voorwaarden doen. Het heeft inderdaad geduurd, met vele overwinningen maar ook terugslagen. Maar jullie zijn thuis, lieve meisjes, helemaal. Ik weet dat ik jullie waarschijnlijk nooit meer zal zien, maar in de 2 jaar en 11 maanden dat jullie bij mij woonden - en eigenlijk gewoon deel van het gezin werden - hebben jullie een ferme pootafdruk achtergelaten in mijn hart. Voor altijd...
x Judith