Lila

Deze poes kwam al maanden om eten vragen bij de melders.

De aanhouder wint

Hai, ik ben Lila en het straatleven beviel me absoluut niet. Ik ben nog maar een jong bloempje en weet ik veel hoe ik aan mijn eten moet komen. Ik had geen ervaring, kende de regels van de straat niet.
Geen ruige Harrie of slimme Garfield te vinden, dus geen expertise. Wel zag ik ergens een lampje branden, een huisje waar warmte en vooral lekkere geurtjes te vinden waren.
Vol vertrouwen dribbelde ik op het huis af. Deur open maken voor mij, ja? Bordje eten? Nee? ja?
Weken verstreken, en ondertussen had ik de nodige sympathie ondervonden. Ik kreeg een hapje en een snackje, maar dat was het.
Ik begon behoorlijke desperate te worden, want ik weet zo weinig van de harde wereld, ik snap het niet! Uiteindelijk verstreken er maanden en toen waren de bewoners van het huisje het zat. Ze vonden me zielig, pakten me op, in een doosje en hup naar het kattenasiel van Zwerfkat in Nood.
Ow, dat was onverwachts, voelde me behoorlijk benauwend in die doos, had wel iets ruimer gekund, maar daarna... ging de wereld voor me open!
Met mijn staartje fier in de lucht, voelde ik me opgelucht. Heerlijk eten, fantastische streeltjes, prrr prrrr, blij!
Ik ben zelfs zo blij, dat ik me bescheiden opstel. Ik vind het onbegrijpelijk dat ik zoveel liefde mag ervaren..en probeer zo min mogelijk op te vallen.
Maar ze vinden me altijd, en mijn staartje reikt hoger dan het dak.
Ik knijp mijn oogjes samen en geef een liefdevolle blik. Ik trippel trappel door de kamer en ben elke dag dankbaar voor zoveel warmte.
Ik sluit vriendschappen met enkele harige vriendinnen, en schurk me teder langs hun lichamen.
Maar diep in mijn hartje, zoek ik een vriend. Een plekje om eindelijk Lila te kunnen zijn, een warm gloed in jouw leven. Ik ben snel tevreden, heb echt niet veel nodig.