Lise

Dag kleine Lise. Met een lach en een traan laat ik je gaan. Jij bent mijn speciaaltje, je wond me al om je vinger toen je klein en teer was, zo kwetsbaar en toch al zo’n karakter. Ik kende je nog geen vijf minuten en ik was helemaal weg van je. Ik vond het verschrikkelijk je te moeten achterlaten bij je tijdelijke opvangmama, je was er niet klaar voor de grote reis naar hier te maken. Wat had je een pijn en wat voelde je je ellendig. Je moet bij mensen geboren en opgegroeid zijn, maar waarom liep je dan buiten? Als die mensen eens wisten hoe jij hebt moeten afzien, in je eentje, veel te jong, met zoveel ernstige wonden. Ik heb wat tranen gelaten om de angst en pijn die je gehad moet hebben. Gelukkig mocht je een paar dagen later alsnog hierheen komen.

Dit alles heeft je ook gevormd tot wie je nu bent. Je bent ontzettend dapper, vrolijk en ondanks alle tegenslagen ga je altijd weer vol goede moed verder. Ik had je dolgraag zelf geadopteerd, maar jouw missie ligt ergens anders. Wendy heeft een heleboel verdriet gehad met de dropjes en Toryn was erg eenzaam. Ik wist al snel dat dat jouw taak zou gaan worden, geluk en plezier brengen bij hen. Jouw liefdevolle aanwezigheid geeft nu al een hoop vrolijkheid en ik weet dat je op je plekje bent. Uit liefde voor jou, Toryn en je mensen heb ik je laten gaan.

Het is niet gemakkelijk, je wordt hier erg gemist. Het is leeg en stil in huis, we lopen je allemaal te zoeken. Maar ik weet dat ik je nog heel erg vaak zal zien en spreken, je woont dan wel niet dichtbij maar bent wel heel dichtbij en je nieuwe mama vertelt bijna dagelijks over al jullie belevenissen. Lieve Lise, wees voor altijd de schat die je bent, laat je karakter maar spreken. Geef je mama maar net zoveel neusbeetjes als je bij mij graag deed. Speel maar lekker met je nieuwe poezenvriendin en je mensenvriendinnetje. Verspreid je liefde maar met je aanwezigheid. Ik knuffel je in gedachten en kom gauw weer langs!

x Judith.