Luca

Luca Op 1 juni werd ik gebeld, er waren 4 kittens gevonden, geen mama te zien. Drie waren er al gevangen, de vangkooi stond klaar voor de 4e. Toen ook de laatste kitten was gevangen, ben ik jullie op gaan halen. Je blies wat tegen me maar liet je ook al aaien. Het was de angst voor het onbekende. Na een dagje in de bench te hebben gezeten, was deze echt te klein voor alles wat jullie wilden doen, dus zijn jullie verhuisd naar de grote kamer boven. Hier konden jullie rennen, spelen, klimmen, eten en slapen en dat deed je allemaal erg graag. Ik kon jullie met een camera goed in de gaten houden. Maar al snel werd ook deze kamer te klein voor deze ondernemende kittens, zodra ik de deur opendeed, wilden jullie eruit. Had de deur afgezet met een afscherming maar daar was jij al snel overheen gesprongen dus kregen jullie de rest van het huis tot jullie beschikking. Dat vond ik stiekem ook wel heel fijn, want nu had ik jullie de hele dag om me heen. Je kwam vaak bovenop mij liggen en maakte het mij moeilijk om thuis te kunnen werken, want je liep het liefst over mijn laptop heen en vond het ook wel lekker warm om hierop te kunnen gaan slapen.   Iedereen die op visite kwam, viel als je blok voor je. Is ook heel logisch want je was een prachtig tijgertje met het liefste kopje dat je maar kunt bedenken. Al snel waren jullie allemaal zover dat jullie op de site kwamen te staan om op zoek te gaan naar jullie eigen personeel en de bijbehorende gouden mand. En die had je gevonden. Wat heerlijk, , samen met je zusje Leco naar een gezin waar jullie meer dan welkom waren. Nu moest je nog gecastreerd en gechipt worden en je vaccinaties krijgen, even afwachten hoe je hierop reageert en of de wond goed heelt en daarna: naar je forever home. De afspraak was al gemaakt om je op te komen halen, maar wat is het allemaal anders gelopen….   Je trok je op een avond terug en wilde niet spelen maar slapen. Je had je teruggetrokken in het badmeubel, bovenop de handdoeken, waar jullie wel vaker lagen. De volgende ochtend merkte ik dat je je niet lekker voelde en toen ik je temperatuur opnam, was die ver boven de 40 graden en je wilde niet eten. Eerst in overleg met mijn begeleidster, met medicatie geprobeerd om je temperatuur omlaag te krijgen, maar dat wilde niet lukken. Dus, hup in de auto en naar de dierenarts. Daar was je temperatuur 36,9 maar het was overduidelijk dat er iets niet goed was. Je hebt wat spuiten gekregen en er is onderhuids vocht toegediend om je een boost te geven. Medicijnen mee voor 8 dagen en weer terug naar huis. Heb je toekomstige personeel gebeld dat het niet mogelijk was om je op te halen, want je moest eerst opknappen.   ’s Avonds ging het ineens heel slecht. Toen ik je temperatuur weer opnam, was deze nog maar 34 graden. Direct in overleg met de begeleiding de dierenarts gebeld, je in een warme deken gewikkeld en naar de dierenarts. Een vriendin van me heeft ons hier naartoe gebracht, want ik wilde je niet alleen in een mand op de achterbank laten. Daar aangekomen, was je temperatuur nog lager geworden. De dierenarts heeft je mee naar haar huis genomen en je op warme kruiken en aan een verwarmd infuus gelegd. ’s Nachts kreeg ik nog een e-mail dat je temperatuur weer was gestegen naar 36 graden maar de volgende ochtend kreeg ik het telefoontje dat het echt niet goed met je ging. Neurologisch ging het heel slecht en je reageerde niet meer. Ik ben direct in de auto gesprongen. Ik heb je nog gekroeld zodat je wist dat je niet alleen was en heb je toen moeten laten gaan. Het telefoontje dat ik naar je nieuwe personeel moest maken, was 1 van de moeilijkste gesprekken die ik ooit heb gevoerd.   Luca, lief ventje van me, ik hoop dat je de tijd die je met je zussen en je aangenomen zus bij mij hebt doorgebracht, hebt kunnen genieten en dat je gevoeld hebt dat er enorm van je gehouden is. Dag sterretje van me, je wordt enorm gemist ….   Amanda, Lara, Leco, Lize en Lotje