Malou 116

Transformatie van Malou 116

Lou Lou is ons sterretje Bijna twee jaar onder onze vleugels, maar nu heeft hij zijn eigen vleugeltjes aangedaan. In december 2018 kwam hij doodziek bij ons binnen. Droevige oogjes vol pijn. Bibberend, angstig, wegkijkend. Zijn vertrouwen in ons mensen was weg. Dachten we.... Langzaam bloeide hij open en zijn bekje werd kalmer. Hij werd onze knuffelbeer. Zijn reusachtige verschijning dwong respect af, bij al onze verzorgers. Echter.... hij genas nooit. Nooit konden we hem ter adoptie vrijgeven, omdat altijd zijn gezondheid op en af ging. Soms zag hij er zo ontzettend knap uit, zo'n mooi schoon smoeltje. Dit kon na twee weken zomaar weer omkeren tot een pijnlijk druipend bekje. Zijn grote berenlijf gaf echter nooit op. Zijn ogen bleven helder, vol vertrouwen in ons mensen. Zot was hij op knuffels, helemaal zot. Sommige diertjes in ons kattenasiel Villa Vagebond hebben het geluk niet mee. Die rotziekte heeft al het leven gekost aan Emma en Babbe, allemaal op hele korte tijd. Lou had dezelfde ziekte en ditmaal werd het hem fataal. In alle liefde en sereniteit is hij in onze armen ingeslapen. Lieverd van ons, je kwam zo angstig bij ons binnen, zo doodziek, twee jaar geleden. Wij hebben jou de liefde laten voelen en die mag je nu meenemen op jouw laatste reis. Liefde in je rugzakje. Dat hele grote pakket vult nu de bagage op jouw reis. Dag kanjer van ons, dag grote beer. Love you to the moon and back