Mamacita

Lieve mamacita, je bent mijn eerste opvangertje geweest.
Je hebt me veel geleerd. Anders tikte je me gewoon op de vingers.
Omdat het letterlijk was moest ik daar even aan wennen.maar je was ook bang en onzeker.
Ik heb je veel bijnamen gegeven afhankelijk van jou of mijn stemming.
Maar je bent gewoon een droppie die zo graag bij mij in de buurt was. En ik ook bij jou.
Je werd steeds vrijer en knuffeliger en elke ochtend was het feest.
We hadden samen een welkomstspelletje. Ik weet zeker dat Esther en de kinderen dit ook leuk gaan vinden.  Ik moest wel even glimlachen toen ik hoorde  dat ze konijnen hebben, gewoon rondhuppelend in de tuin.
Jij lieve bijzondere poes met ook zo'n een klein wipstaartje,
Ik hoop dat je vriendjes wordt me ze. Geniet van je leventje in Leiderdorp.
Jij bent hun nummer één daar en na zoveel omzwervingen heb je dat ook verdiend.
je opvangmama Tabitha

Reactie eigenaar:
Hi Tabitha,
Alvast even een kort verslagje over de bevindingen van Mamacita de eerste dagen in ons huis.
Na aankomst thuis, de reis ging voorspoedig, kwam ze gelijk uit de reistas en sprintte ze naar een hoekje in de keuken waar ze op het aanrechtblad ging zitten. Ze vond het duidelijk eng, die nieuwe ruimte. Ze was wel gelijk heel vriendelijk en liet ons uitgebreid aaien. De volgende ochtend zat ze in een kamertje boven op de vensterbank. Ook daar liet ze zich lekker aanhalen, maar ze kwam er niet spontaan vanaf. Na een paar uurtjes heb ik haar mee naar beneden genomen. Ze liet zich goed optillen al was het natuurlijk wel spannend. Beneden zijn we bij haar op de grond gaan zitten, met het mandje en eten en drinken erbij, want ze had nog niets op. Ze begon een beetje nieuwsgierig om zich heen te kijken en durfde, heel behoedzaam, wat rond te lopen. Ze vind het mateloos interessant om in de tuin te kijken, wij hebben een grote glazen pui over de hele breedte van het huis, want daar gebeurt wel wat. De konijnen lopen rond, vogeltjes in de tuin, de buren die door hun tuin lopen, allemaal beweging. Mandje in, mandje uit, wat drinken, onder de bank, en ja hoor, een kastje vlak bij het raam gevonden, waar ze goed kan zitten met uitzicht over tuin en huiskamer.
Ze durft nog niet vrij door het hele huis te lopen. Ze zit iedere ochtend in het kleine kamertje op de vensterbank (daar is ook de kattenbak). Ze is dan ’s nachts wel naar beneden geweest om wat te eten, want dat is wel op. Vanuit dat kamertje is ze wel naar de kamer ernaast gelopen en daar onder het bed gaan zitten. Maar verder op die verdieping of zelf de trap op naar boven of naar beneden heeft ze  nog niet gedaan. Als ik beneden ga zitten werken, til ik haar op en neem haar mee en zet haar in de huiskamer neer. Dan blijft ze ook wel beneden en kijkt wat rond en gaat ergens lekker zitten.
Je merkt dat ze heel behoedzaam beweegt. Voordag ze eet, drinkt of zich gaat wassen kijkt ze veel om zich heen alsof ze wilt checken of het wel veilig is. We praten veel tegen haar zodat ze ook aan onze stemmen kan wennen. Gisteren hebben we met ons gezin Sinterklaas gevierd met mijn schoonouders erbij en ondanks het feit dat het wat drukker was dan gewoon, bleef ze gewoon op het kastje in de huiskamer zitten kijken naar ons. Ze vluchtte niet weg naar boven.

Ik vind het voor een poesje met zo’n verleden niet slecht gaan. Ze is heel vriendelijk, laat zich graag aanhalen (ze heeft pas 2 keer een mep gegeven J) en heeft gisteren zelfs wat lekkers van mijn vinger gelikt. Ik denk zeker dat ze zich mettertijd prima thuis gaat voelen hier. Wij vinden het in ieder geval een schatje!  groetjes, Esther