Mauro 118

Lieve Mauro
Wat was je bang toen je bij ons binnenkwam. Je kon het hardst blazen van allemaal, maar het was natuurlijk ook een hele omschakeling voor je.
Het ene moment zat je lekker in de vrije natuur, het volgende zat je in zo'n rare kooi. Dat was ook behoorlijk schrikken.
Op een nacht werd ik wakker van je gemiauw. Dat kun je namelijk als de beste. Ik ben toen even bij je gaan zitten voor de bench en zag meteen wat voor een kalmerend effect mijn stem op je had.
Je werd op slag rustig. Je oogjes vielen dicht en je ging rustig slapen.
Vanaf die tijd zijn we toch wel dikke maatjes geworden. Je liet je opeens aaien in de bench, naderhand mocht je lekker op je kamertje rondlopen
en sinds een paar weken lekker door het hele huis. Je hoeft echter mijn stem maar te horen 's morgens en je komt al van verre aangesprint.
En een knuffels en kopjes krijg ik dan. Sinds deze week lig je ook heerlijk op schoot. Je komt echt zelf je knuffels halen. Je springt dan gewoon bij me op de bank en begint heel hard te spinnen. Je laat je zelfs bovenop je broertje of zusjes vallen om maar aandacht te krijgen als die aan de beurt zijn om geknuffeld te worden. Zo van: "Ik ben nu aan de beurt".
Wat eten betreft, laat je je echter alles voor je neus wegkapen. Je bent een echt watje. Ik weet dan ook zeker dat je zult opgroeien tot een ontzettend aanhankelijke knuffelkater. Het liefst lig je op je rug om maar op je buikje geaaid te worden.
Je gaat vandaag een hele reis maken, Mauro. Je gaat helemaal naar Hillegom. Het zal nog wel even wennen zijn voor je, maar ik ben er zeker van dat je je helemaal katerlekker voelt over een paar weekjes. Je hoeft je knuffels niet meer te delen. Dat zul je vast wel fijn gaan vinden.
Lieve Mauro, zet hem op daar in Hillegom. Over een paar maandjes mag je lekker buiten de boel onveilig gaan maken en zul je vast nieuwe vriendjes vinden.
Als afscheid een hele dikke knuffel van je opvangpapa en -mama Rob en Chantal en natuurlijk heel veel kopjes van je broertje Mowgli en zusjes Zaria en Indy.