Mende en Rafke

Deze kittens zwierven met hun mama rond bij een rusthuis in Stokkem. Daar waren ze niet welkom. De katten zijn verdeeld onder enkele VZW\'s in het Limburgse.

Hallo, ik ben Mende! Een lief, mooi poesje met een prachtige, dikke vacht.
Voor mijn broertje en ik hier kwamen, woonden we buiten met mama en de rest van de familie.
We kregen daar af en toe lekkere hapjes, maar mama leerde ons dat mensen enge wezens zijn.
We vermeden dus elk contact en waren bang voor mensen.
Een rustige jeugd hadden we, tot ze ons op een dag kwamen vangen.

Daarna ging het allemaal heel snel en voor we het wisten zaten mijn broertje en ik hier. We wisten niet wat ons overkwam, wat waren we bang. De woorden van mama bleven maar door ons hoofdje spoken: \"mensen zijn enge wezens\". Maar nu konden we nergens heen vluchten voor dat mens die hier de hele tijd kwam.
Mijn broertje en ik besloten samen toen maar om veel te blazen en heel boos te kijken. Dan zou ze vast bang voor ons worden en ons laten gaan!
Maar het werkte niet, ze bleef maar terugkomen en begon ons zelfs te aaien. \"Het lef, hoe durft ze!\", zeiden Rafke en ik tegen elkaar. Maar op een dag hoorde ik Rafke heel hard spinnen toen ze hem aaide.
Ik geloofde mijn oortjes niet! \"Wat krijgen we nou, jij Pussy!\", zei ik tegen Rafke.

Ik bleef volhouden en blies gewoon heel hard als ze in de buurt kwam. Mij kreeg ze niet eronder hoor, ik bleef bij mijn doel: haar bang krijgen. Een paar dagen hield ik het nog vol, toen ook ik zwichtte en ik begon te genieten van de kriebels. Ik moest toegeven: mensen zijn niet eng, tenminste niet alle.
Langzaam ben ik gesmolten als een ijsblokje en begin nu warempel te vragen om geknuffeld te worden!

Ik durf steeds meer en zie de toekomst voor mij dan ook rooskleurig in. Het gevoel van geluk overheerst nu, i.p.v. woede en angst. Ik heb nog maar 1 wens, en dat is een eigen thuisje te vinden!
Samen met mijn broertje Rafke zou mijn geluk helemaal compleet maken; hij en ik hebben veel meegemaakt saampjes en dat schept een enorme band...