Merel 114

Merel Lieve kleine Merel, Een paar weken geleden kwam je samen met je broer en zus binnen. Bang kropen jullie tegen elkaar aan, in een hoekje van de Bench. Gelukkig ontdooide jullie snel en gingen op ontdekkingstocht. Plots hield het vrij en onbezonnen spelen voor jou op, je werd ziek. Ook broer en zus werden ziek, maar zij bleven eten en spelen. Voor jou was dat te moeilijk. Je begon enorm af te vallen. Samen met de dierenarts hebben we alles uit de kast getrokken om jou weer op gang te krijgen. Eten wilde je niet, dat moest onder dwang. Spelen deed je nauwelijks, je was vooral erg moe. Toch zagen we je langzaam opknappen. Je kwam wat bij. Begon af en toe een hapje zelf te eten. Stapte zelfs van mijn schoot om wat hogerop te springen en rond te kijken. Maar plots ging het toch helemaal mis. Je hield niets binnen. Reserve had je niet meer. Je kleine lichaam kon het niet meer aan. Ik zag hoe zwaar je het had. Je had pijn. Je wilde nog vechten, maar je kon niet meer. Samen met de dierenarts besloten we dat het beter was je te laten gaan. Dit gevecht ging jij niet winnen. Mereltje, ons klein fragiel vogeltje. We gaan je zo ontzettend missen!! Spreid nu je kleine vleugeltjes en vlieg , vrij van zwakte en pijn. Rust zacht kleintje, een laatste kusje op je kopje van je opvangmama.