Mila

Mijn allerliefste liefste,
Ik weet nog goed dat ik je ging ophalen bij onze dierenarts, december vorig jaar. Je was de dag ervoor als spoedmelding bij hem binnengekomen, mager, uitgedroogd, onderkoeld en in shock…
Je bleek ook nog blind te zijn, arme schat en je leek het nog niet lang te zijn want je was erg depressief, je kon totaal niet met je blindheid omgaan.
Ik nam je mee, met de bedoeling dat je een paar daagjes zou blijven bij mij, ter observatie. Daarna zou je in opvang gaan bij een ander gastgezin.
Maar ik zag hoe moeilijk je het had en meer tijd nodig had om tot rust te komen, dus besloten we dat je bij mij in opvang zou blijven.
Ik had in het begin zo met je te doen, meisje. Je liep overal tegen op, je wist je geen raad. Je leek zo verdrietig…
Ik hielp je met je blindheid om te gaan en troostte je vaak, maar kon slechts mijn best doen, want je was zo erg in jezelf gekeerd dat ik moeilijk contact met je kreeg.
Het heeft een poos geduurd, maar langzaam maar zeker zag ik je veranderen; je bloeide voorzichtig open en je reageerde op mij.
Ook kon je steeds beter je weg vinden op je kamertje en leerde je vertrouwen op je andere zintuigen, je stond stevig in je witte sokjes. Zo mooi om te zien!
Toen je in januari gesteriliseerd werd, ging het mis…. Je werd steeds zieker en uiteindelijk moest je opgenomen worden bij onze dierenarts, Brecht.
Het was allemaal goed mis met je en de dierenarts zag het somber in.
Ik bereidde me voor om afscheid te nemen van je, toen Brecht me vertelde dat je zojuist wat had gegeten en dat het wat beter met je ging.
Ik was zo blij, schat, ik had weer een beetje hoop!
De derde dag mocht ik je mee naar huis nemen, daar zou je verder behandeld worden en beter opknappen. En zo ging het, mijn liefje, je knapte langzaam op. Mijn hoop op beterschap was terug. Mila had weer toekomst!
De gedachte om jou nu nog te laten gaan werd wrang.
Jou nog laten gaan naar een nieuwe omgeving bij nieuwe mensen, met jouw blindheid en gevoelige karaktertje, moest ik je dat nog aandoen op je ouwe dag? Na alles wat we saampjes hebben meegemaakt, na jouw leven in mijn handen gehad te hebben…
Ik moest je de kans geven of je zou kunnen aarden beneden, en de aanwezigheid van mijn andere katten zou accepteren.
Ik was er bang voor, want ik ken jou, Milaatje. Je bent een lief, maar o zo pittig dametje als iets je niet bevalt.
De introductie verliep moeizaam, maar met wat tijd en geduld ging het steeds beter.
Je voelt je nu prettig in je speciale hoekje, met je vertrouwde spulletjes.
En ik….ik ben zo opgelucht, zo blij, ik kan het wel uitschreeuwen, want nu Milaatje, nu kan ik niet anders meer.
Je blijft lekker bij mij wonen, je moet nooit meer weg!
Welkom thuis, mijn allerliefste Mila….
Opvangmama Els en je nieuwe huisgenootjes Jody, Sammy en Bennie